Effektiewe goudherwinning met behulp van natriumsianied: oorsig oor die proses van koolstofslurry

Sianied-goudontginning word wyd in goudmyne gebruik as gevolg van sy sterk aanpasbaarheid by erts, vermoë om goud op die terrein te produseer en hoë herwinningsyfers. Weens omgewingsbeskermingskwessies word maatreëls egter getref om afvalwater voor en na opberging te behandel om geen afvoer te bereik, of om lae-sianied of sianiedvrye loogmiddels om die streek se ekologiese omgewing te beskerm. Hierdie artikel stel die werking van sianied en koolstof-in-pulp (CIP) goudonttrekking, met die doel om die beginsels van goudonttrekking te begryp terwyl besoedeling uitgeskakel word en daar na omgewingsvriendelike mynbou beweeg word.

Sianied goud onttrekking

Die operasionele faktore sluit in die konsentrasies van sianied en suurstof, temperatuur, die grootte en vorm van gouddeeltjies in die erts, pulpdigtheid, suspensie-inhoud, die oppervlakfilm op gouddeeltjies en logingstyd.

Wanneer die sianiedkonsentrasie laag is, is die oplosbaarheid van suurstof relatief hoog, en die oplostempo van goud hang af van die sianiedkonsentrasie; wanneer die sianiedkonsentrasie hoog is, word die oplostempo van goud uitsluitlik bepaal deur die suurstofkonsentrasie, wat gewoonlik van 0.03% tot 0.05% wissel. Sekere oksidante, logingshulpmiddels of direkte suurstofinspuiting word dikwels bygevoeg om logingsdoeltreffendheid aansienlik te verbeter. In een koolstof-in-pulpaanleg het die vervanging van lug met suurstofryke gas (meer as 90% suurstof) in die logingtenk die logingtempo met 0.89 persentasiepunte verhoog. In 'n ander aanleg het die byvoeging van 0.1 kg/ton 98% loodasetaat by die eerste logingtenk 'n afname in die uitskot-goudgraad van 0.218 g/ton tot 0.209 g/ton tot gevolg gehad. Die oplostempo van goud in sianiedoplossing neem toe met temperatuur, tipies gehandhaaf tussen 10°C en 20°C; onder 1.34°C, kristalliseer goud, en daarom gebruik noordelike plante dikwels blaasvlam om geblokkeerde pype in die winter te ontdooi. Bo 34.7°C word goud vloeibaar, wat dikwels gas vrystel. Om chemiese verliese te stabiliseer en te verminder, word 'n gepaste hoeveelheid alkali bygevoeg om die reaksie na hidrolise te bevorder; hierdie alkali word na verwys as beskermende alkali.

Fyn gouddeeltjies het 'n groot blootgestelde oppervlak, wat hulle maklik in sianied oplosbaar maak. Daarbenewens word vlokkerige goud, klein sferiese gouddeeltjies en gouddeeltjies met interne porieë ook makliker opgelos. ’n Laer pulpdigtheid lei tot laer viskositeit, wat toelaat dat sianiedione en suurstof vinniger na die oppervlak van gouddeeltjies diffundeer, wat lei tot vinniger oplos en hoër logingtempo's. 'n Laer konsentrasie kan egter die volume van die pulp verhoog, toerusting en reagenskoste verhoog. Die geskikte pulpdigtheid is oor die algemeen 40% tot 50%, maar in gevalle met hoë modderinhoud en komplekse eienskappe moet dit teen 20% tot 30% beheer word. Onsuiwerhede kan verskeie films op die oppervlak van gouddeeltjies vorm, wat die uitloging van goud beïnvloed. Geassosieerde minerale reageer met suurstof, sianied en alkali, wat goudontginning belemmer. Soos die logingstyd toeneem, verbeter die logingtempo tot op 'n sekere limiet, waarna die tempo afneem as gevolg van die vermindering in die volume en grootte van goud, wat die afstand tussen sianied, opgeloste suurstof en goudkomplekse vergroot, terwyl onsuiwerhede ophoop om skadelike logingsfilms te vorm. Die "kleef" van die uitlogingstenkroerder is dikwels as gevolg van hoë konsentrasie, lae fynheid en onvoldoende lugvloei, asook die strukturele gaping tussen die onderste stuwer en die tenkbodem. In een sianiedwerkswinkel, nadat die tenk vasgehaak het, is handmatige ingryping vereis, met behulp van hoëdrukwatergewere, luggewere en lang staalstawe om die geblokkeerde pype skoon te maak. Daar is uiteindelik ontdek dat die gaping tussen die onderste stuwer en die tenkbodem vier keer die konvensionele grootte was, en sodra dit aangepas is, is die probleem opgelos.

Koolstof-in-pulp (CIP) goudonttrekking

Die operasionele faktore sluit in Geaktiveerde Koolstof adsorpsie, desorpsie en elektrolise, en koolstofregenerasie.

Voordat geaktiveerde koolstof gebruik word, moet dit "geslyp en ontstof" word deur voorafmaal. By die aankoop van koolstof is dit noodsaaklik om te verseker dat beide die adsorpsievermoë en sterkte uitstekend is, met 'n vuldigtheid van 0.50 kg/L tot 0.55 kg/L. Die deeltjiegrootte moet eenvormig wees, gewoonlik tussen 6 maas tot 12 maas of 6 maas tot 16 maas, en die asinhoud en ondermaatse materiaal moet nie 3% oorskry nie. In 'n sekere koolstofpulpaanleg het die hoë inhoud van poeierkoolstof daartoe gelei dat die stertvloeistof-goudgraad die konvensionele vlak met meer as 16 keer oorskry het, wat gelei het tot goudverlies, wat 'n volledige vervanging van die koolstof genoodsaak het. Die digtheid van koolstof in die adsorpsietenk neem toe in 'n gradiënt; met inagneming van veroudering, is gereelde koolstofvervanging voordelig vir goudherwinning. In een koolstofpulpaanleg is die koolstofvervangingsiklus van elke 3 dae na elke ander dag verander, wat 'n toename van 25% in produksie tot gevolg gehad het.

Koolstofverlies tydens oorloop sal ook lei tot goudverlies, hoofsaaklik veroorsaak deur verstopping van die koolstofskeidingsskerm. Dit is nodig om puin vooraf te verwyder na die klassifiseerder en sikloon. Die koolstofskeidingskerm moet 'n horisontale silindriese skerm gebruik, en probleme kan ook aangespreek word deur die flodderkonsentrasie te verminder of die onderste koolstofdigtheid en die lugvloei in die sylugkanaal van die skeidingsskerm aan te pas. Die mees kommerwekkende kwessie is koolstoflekkasie uit die adsorpsie-sterttenk; 'n 40-maas veiligheidsskerm op die uitskot-mengtenk speel 'n deurslaggewende "hekwag"-rol, en dit moet gereeld nagegaan en onderhou word om te verseker dat dit ongeskonde is. Om koolstofslytasie te verminder, word laespoed-roer algemeen gebruik.

Desorpsie en elektrolise word uitgevoer in 'n oplossing van 1% natriumhidroksied en Natriumsianied onder 'n druk van 0.35 MPa tot 0.39 MPa, wat desorpsie bereik by temperature van 135°C tot 160°C, wat bo die kookpunt van die oplossing is. Die goudgraad in die uitgeputte koolstof is onder 50 g/t, en tans word nie-sianied desorpsie en elektrolise wyd toegepas.

Vir koolstofregenerasie word 'n 3% tot 5% verdunde salpetersuur- of soutsuuroplossing gebruik om vir 0.5 tot 1 uur te week (dieselfde geld hieronder), met onderbroke handmatige roer. Nadat dit geweek is, word die koolstof met water afgespoel om die suuroplossing te verwyder, gevolg deur week in 'n 1% natriumhidroksiedoplossing om enige oorblywende suur te neutraliseer. Laastens word die koolstof gewas met 2 tot 3 keer die volume water relatief tot die koolstofbed.

Sianiedkonsentrasie, alkaliniteit en koolstofdigtheid

Nadat die konsentrasie van die suspensie gemeet is, filtreer dit met 'n tregter met filtreerpapier. Neem 'n sekere volume (in milliliter) in 'n koniese fles, voeg 3-5 druppels metieloranje by, en die oplossing sal 'n ligte geel kleur toon. Titreer met standaard silwernitraatoplossing totdat 'n pienk kleur verskyn; die volume silwernitraat wat in die suurtitrasiebuis verbruik word, dui die sianiedinhoud aan, wat ooreenstem met die sianiedkonsentrasie. Dit kan aangepas word deur die vloeitempo van die te verander Natriumsianied oplossing. Voeg in hierdie oplossing 1-2 druppels fenolftaleïen, wat pienk sal word, by en titreer met standaard asynsuuroplossing totdat die pienk kleur verdwyn. Die verskil in die meniskusvlak op die suurtitrasiebuis voor en na titrasie dui op die volume asynsuur wat verbruik is (in milliliter), wat ooreenstem met die kalkinhoud. Soms word oksaalsuur vir titrasie gebruik, wat die pH van die flodder beheer om tussen 10 en 12 te wees. Die kalsiumoksiedinhoud in die flodder is ongeveer 0.01% tot 0.02%. Alkaliteit kan ook aangepas word deur die hoeveelheid kalk wat bygevoeg word te verander. Byvoorbeeld, in 'n skyf-tipe kalk voerder, kan die hoeveelheid beheer word deur die posisie van die keerplaat aan te pas.

'n 1-liter silindriese koolstofpot, met 'n handvatsel van δ8-staaf, het 'n handvatsellengte van ongeveer 75% van die tenkdiepte. Die bokant van die handvatsel is met fyn ysterdraad of nylonsnoer aan 'n halfoop ysterdeksel van die pot gekoppel. Deur die draad of tou styf te trek of los te maak, kan die koolstofmis die pot binnegaan. Nadat jy die pot uit die tenk gehaal het, gooi die versamelde koolstofsuspensie in 'n monstersif, spoel dit deeglik uit met skoon water en verwyder enige waterdruppels voordat die hoeveelheid koolstof geweeg word, wat die koolstofdigtheid vir hierdie meting gee, uitgedruk in gram per liter. Monsters word geneem uit die boonste, middelste en onderste dele van die tenk, en die gemiddelde waarde word geneem as die koolstofdigtheid van die tenk. Die prosesse van koolstofonttrekking, inspuiting, aflaai en suurwas is almal geoutomatiseer met behulp van drukwaterstraal. Daarom kan die aanpassing van koolstofdigtheid in die adsorpsietenk bestuur word deur koolstof wat deur die lug opgehef word en deur swaartekrag gevoer koolstof gebaseer op opsporing resultate.

Vir meer professionele voorstelle? Kontak ons!

Warm wenke: As jy meer inligting wil weet, soos kwotasie, produkte, oplossings, ens.,