فرآیند تصفیه فاضلاب حاوی سیانید و فاضلاب سیانید سدیم

در حوزه حفاظت از محیط زیست، درمان سیانید - حاوی فاضلاب و سیانید سدیم فاضلاب از دیرباز موضوعی حیاتی بوده است. با توسعه سریع تولیدات صنعتی، به ویژه در صنایعی مانند آبکاری، متالورژی و مواد شیمیایی، تخلیه فاضلاب حاوی سیانور سال به سال افزایش یافته و محیط زیست را با خطر جدی مواجه کرده است. بنابراین، اکتشاف فن‌آوری‌های تصفیه کارآمد، اقتصادی و سازگار با محیط زیست برای فاضلاب حاوی سیانید از اهمیت بالایی برخوردار است.

خصوصیات و خطرات سیانور - حاوی فاضلاب

فاضلاب حاوی سیانید معمولاً حاوی مواد سیانید با غلظت بالا است که به صورت آزاد یا پیچیده در آب وجود دارد. در این میان، کمپلکس‌های فلز - سیانید، مانند کمپلکس‌های مس - سیانید و کمپلکس‌های روی - سیانید، پایدارتر هستند و از طریق روش‌های تصفیه مرسوم حذف آنها دشوار است. علاوه بر این، فاضلاب ممکن است حاوی یون‌های فلزات سنگین، مواد آلی، اسیدها، قلیایی‌ها و سایر مواد با ترکیب پیچیده باشد که دشواری تصفیه را افزایش می‌دهد. تخلیه فاضلاب حاوی سیانید نه تنها بدنه های آبی را آلوده می کند، بلکه از طریق زنجیره غذایی تجمع می یابد و تهدیدی طولانی مدت برای محیط زیست محیطی و سلامت انسان به شمار می رود.

فن آوری های تصفیه سیانید - حاوی فاضلاب

با توجه به ویژگی‌های فاضلاب حاوی سیانید، فن‌آوری‌های تصفیه عمدتاً مورد استفاده در حال حاضر شامل روش‌های تصفیه اکسیداسیون، روش‌های تصفیه الکترولیتی، روش‌های تبادل یونی، روش‌های تصفیه بیولوژیکی و کاربرد ترکیبی فناوری‌های متعدد است.

روش های درمان اکسیداسیون

روش کلرزنی قلیایی

در شرایط قلیایی (معمولاً با مقدار pH بین 10 تا 11)، اکسیدان‌هایی مانند کلر یا هیپوکلریت سدیم برای اکسید کردن مواد سیانید به نیتروژن غیرسمی اضافه می‌شوند و کربن دی اکسید. این روش به راحتی قابل اجرا است، اثرات درمانی پایداری دارد و داروها به راحتی در دسترس و نسبتاً ارزان هستند. با این حال، ممکن است باعث آلودگی ثانویه شود و اثر خورندگی خاصی بر تجهیزات داشته باشد.

روش اکسیداسیون پراکسید هیدروژن

در شرایط اسیدی یا قلیایی، پراکسید هیدروژن به عنوان یک اکسید کننده برای اکسید کردن مواد سیانید به نیتروژن و آب استفاده می شود. به ویژه برای تصفیه فاضلاب با مواد سیانید با غلظت بالا مناسب است، اما هزینه تصفیه بالا است و شرایط واکنش باید به شدت کنترل شود.

روش اکسیداسیون ازن

با استفاده از خاصیت اکسید کننده قوی ازن، مواد سیانید به مواد غیر سمی اکسید می شوند. راندمان تصفیه بالا است و آلودگی ثانویه وجود ندارد، اما سرمایه گذاری تجهیزات و هزینه های عملیاتی بالا است.

روش اکسیداسیون فنتون

معرف فنتون متشکل از پراکسید هیدروژن و نمک های آهن برای اکسیداسیون شیمیایی برای تجزیه موثر مواد سیانید استفاده می شود.

روش درمان الکترولیتی

واکنش اکسیداسیون الکتروشیمیایی برای از بین بردن مواد سیانید موجود در فاضلاب استفاده می شود. تحت شرایط خاصی، یون های سیانید موجود در فاضلاب به دی اکسید کربن، نیتروژن و آمونیاک اکسید می شوند. برای تصفیه فاضلاب با یون های سیانید با غلظت بالا مناسب است، اما انرژی الکتریکی مصرف می کند و ممکن است گاز سمی کلرید سیانوژن تولید کند.

یون - روش تبادل

رزین‌های تبادل آنیون پایه قوی برای تبادل با یون‌های سیانید در محلول استفاده می‌شود که باعث حذف یون‌های سیانید می‌شود. برای تصفیه فاضلاب حاوی سیانید با غلظت های متوسط ​​و کم مناسب است، راندمان تصفیه بالایی دارد و می تواند یون های فلزی با ارزش را بازیابی کند، اما هزینه تصفیه نسبتاً بالا است.

روش درمان بیولوژیکی

از طریق تخریب میکروارگانیسم ها، مواد سیانید به مواد غیر سمی یا کم سمی تبدیل می شوند. سازگار با محیط زیست و پایدار است، اما به شرایط محیطی مناسب (مانند دما، مقدار pH و غیره) و زمان طولانی تصفیه نیاز دارد. روش های رایج تصفیه بیولوژیکی شامل روش لجن فعال و روش بیوفیلم می باشد.

فرآیندهای ترکیبی

با توجه به پیچیدگی فاضلاب حاوی سیانید، کاربرد ترکیبی چندین فناوری معمولاً اتخاذ می شود. به عنوان مثال، "روش کلرزنی قلیایی + روش تبادل یونی"، "روش تصفیه الکترولیتی + روش تبادل یونی"، "روش اکسیداسیون پراکسید هیدروژن + روش تصفیه بیولوژیکی" و غیره. از طریق فرآیندهای ترکیبی، می توان به تصفیه عمیق فاضلاب دست یافت و کیفیت پساب را بهبود بخشید.