Parametreyên sereke di Pêvajoya şûştina siyanidê de: Ew çawa bandor li ser vegirtina zêr dikin

Di pîşesaziya madenê de, ya siyanurpêvajoya leaching dimîne yek ji awayên ku herî zêde tê bikar anîn ji bo derxistina zêr ji kanzayan. Ev pêvajo li ser şiyana îyonên siyanîdê ye ku kompleksên çareserker bi zêr re çêbike, ku dihêle ku ew ji matrixê kan were veqetandin. Lêbelê, karbidestiya vê pêvajoyê, nemaze vegerandina zêr, bi gelek pîvanên sereke ve girêdayî ye. Fêmkirina van pîvanan û bandora wan li ser vegerandina zêr ji bo xweşbînkirina pêvajoya şilkirina siyanide û dabînkirina jîyana aborî girîng e.

Tevliheviya Siyanide

Kêmbûna siyanîdê di çareseriya şûştinê de pîvanek bingehîn e ku bi girîngî bandorê li vegerandina zêr dike. A bilindtir kombûna siyanîdê bi gelemperî rê li ber rêjeyek hilweşandina zêr zûtir vedike. Ev e ji ber ku zêdebûnek siyanîdê bêtir îyonên siyanîdê peyda dike ku bi zêr re reaksiyonê bikin, reaksiyona kîmyewî ber bi pêş ve dimeşîne. Mînakî, di pergalek şûştina siyanîdê ya tîpîk de, zêdebûna giraniya siyanide ji% 0.05 ber 0.1% dikare bibe sedema zêdebûna berbiçav a rêjeya belavbûna zêr. Lêbelê, giraniyek siyanîdê ya çêtirîn heye ku ji wê wêdetir zêdekirinên din bi rêjeyî vegerandina zêr zêde nakin. Zêdebûna giraniya siyanide dikare bibe sedema gelek pirsgirêkan. Ya yekem, ew dikare bibe sedema pêkhatina reaksiyonên alî yên nedilxwaz. Mînakî, metalên din ên ku di kanzayê de hene, wek sifir, zinc û hesin, dibe ku bi siyanûrê re reaksiyonê bikin, siyanid bixwin û hebûna wê ji bo derxistina zêr kêm bikin. Ya duyemîn jî, tansiyonên bilind ên siyanîdê ji ber hewcedariya bêtir reagenta siyanide lêçûna pêvajoyê zêde dike. Wekî din, ew xetereyên jîngehê çêdike ji ber ku siyanid maddeyek pir jehrîn e, û tansiyonên bilindtir tedbîrên ewlekarî û rêveberiya jîngehê hewce dike.

Nirxa PH

PH ya çareseriya şûştinê di pêvajoya şûştina siyanîdê de rolek girîng dilîze. Ji bo siyanîdkirina zêr pH-ya herî baş bi gelemperî ji 9.5 heta 11 diguhere. Di vê rêza pH a alkalîn de, siyanid bi giranî di forma îyonên siyanîdê yên belaş (CN-) de heye, ku celebên herî reaktîf ên jihevketina zêr in. Parastina pH-ya guncan pir girîng e ji ber ku di şert û mercên asîd de, gaza hîdrojen cyanide (HCN) dikare were çêkirin. HCN guhezbar û pir jehrîn e, ne tenê ji bo karkeran xetereyek girîng a ewlehiyê çêdike lê di heman demê de mîqdara siyanidê ya berdest ji bo derxistina zêr jî kêm dike. Ji hêla din ve, heke pH pir zêde be, dibe ku helbûna hin hîdroksîdên metal zêde bibe, ku ev dikare bibe sedema pêkhatina baranên ku dikarin pariyên zêr bixin, têkiliya di navbera siyanid û zêr de asteng bikin û bi vî rengî rêjeya vejena zêr kêm bikin. Mînakî, di kanzayên ku rêjeyên girîng ên hesin hene, di nirxên pH yên bilind de, barên hîdroksîdê hesin dibe ku çêbibin û pariyên zêr biqewirînin û wan ji siyanûrê re negihijin.

Leaching Time

Dirêjahiya dema şilandinê parameterek din a krîtîk e ku rasterast bandorê li vegerandina zêr dike. Bi gelemperî, her ku dema şûştinê zêde dibe, zêr bêtir tê hilweşandin û hilanîn. Di destpêkê de, rêjeya belavbûna zêr bi nisbeten zû ye ji ber ku siyanidê nû bi rûberên zêr ên vekirî re reaksiyonê dike. Lêbelê, bi demê re, rêjeya derxistina zêr hêdî hêdî kêm dibe. Ji ber ku her ku reaksîyon pêşve diçe, perçeyên zêr piçûktir dibin, û rûbera ku ji bo reaksiyonê peyda dibe kêm dibe. Di heman demê de, dema ku ew di reaksiyonê de tê xerckirin giraniya siyanîdê di çareseriyê de kêm dibe, û berhevkirina hilberên reaksiyonê dikare rêjeya reaksiyonê hêdî bike. Mînakî, di dorhêlek paqijkirina siyanîdê ya baş-sêwirandî de, dibe ku 24 - 48 demjimêran bigire da ku bigihîje astek bilind a vejena zêr. Lê heke dema şûştinê pir kurt be, dibe ku hejmareke girîng a zêr neyê derxistin bimîne. Berevajî vê, dirêjkirina dema şûştinê ji xala çêtirîn dikare bibe sedema zêdebûnek berbiçav di vegerandina zêr de lê dê lêçûnên xebitandinê zêde bike, wek xerckirina enerjiyê ji bo ajîtasyon û pompkirinê, û her weha dibe ku bibe sedema hilweşîna çareseriya siyanide ji ber dirêjtir girtina hewa û faktorên din ên hawîrdorê.

Germî

Germahiya pêvajoya şuştinê jî bandorê li rêjeya hilanîna zêr dike. Zêdebûna germahiyê bi gelemperî reaksiyona kîmyewî ya di navbera siyanid û zêr de bileztir dike, ku rê li ber rêjeyek zêde ya hilweşîna zêr vedike. Germahiya bilind enerjiya kînetîk a molekulên reaktant zêde dike, dihêle ku ew pir caran û bi enerjiyek mezintir li hev bikevin, bi vî rengî reaksiyonê pêşde bibe. Lêbelê, bandora germahiyê jî bi sînoran ve girêdayî ye. Di pratîkê de, germahî bi gelemperî di nav rêzek nerm de, bi gelemperî li dora 20 - 30 ° C tête girtin. Ev ji ber ku bilindkirina germahiyê bi girîngî pêdivî bi têketina enerjiya zêde heye, ku lêçûnên xebitandinê zêde dike. Digel vê yekê, di germahiyên bilind de, bêserûberiya siyanîdê zêde dibe, ku dibe sedema windahiyên mezin ên siyanûrê bi evaporasyonê. Wekî din, germahiya bilind dikare reaktîvasyona pêkhateyên din ên di ore de zêde bike, di encamê de bêtir reaksiyonên alîgir ên ku siyanîd dixwe û kargêriya derxistina zêr kêm dike. Mînakî, di hin kanzayên ku mîneralên sulfîd hene, germahiya zêde dibe sedema oksîjena sulfîdê, ku ne tenê oksîjen û siyanîd dixwe, lê di heman demê de dibe ku asîda sulfurîk jî çêbike, ku dikare pH-ya çareseriya şûştinê kêm bike û pêvajoya siyanidasyonê têk bibe.

Hebûna oksîjenê

Oksîjen di paqijkirina siyanidê ya zêr de hêmanek bingehîn e. Reaksiyona di navbera zêr, sîanîd û oksîjenê de dikare bi hevkêşeya kîmyayî ya jêrîn were nîşandan: 4Au + 8NaCN + O2+ 4H4O → XNUMXNa[Au(CN)XNUMX]+ XNUMXNaOH. Ji bo pêşdebirina vê reaksiyonê peydakirina oksîjenê ya têr girîng e. Di pêvajoya şûştinê de, oksîjen dikare bi hewakirinê ve were guheztin, an jî bi hewa şûştin an oksîjena paqij di nav çareseriya şûştinê de. Rêjeya veguheztina oksîjenê li cîhê reaksiyonê bandorê li rêjeya hilweşîna zêr dike. Ger dabînkirina oksîjenê têrê neke, dê reaksîyon sînordar be, û rêjeya vegerandina zêr dê kêm bibe. Lêbelê, dabînkirina zêde ya oksîjenê jî dibe sedema pirsgirêkan. Mînakî, di hin rewşan de, oksîjena zêde dikare bibe sedema oksîdasyona cyanide ber bi siyanate (CNO⁻) an pêkhateyên din ên bilindtir - oksîdasyon -, û mîqdara siyanidê berdest ji bo derxistina zêr kêm bike. Wekî din, di kanzayên ku hin cûreyên mîneralên sulfîd hene, oksîjena zêde dikare bibe sedema zêde - oksîdasyona sulfîdê, ku dibe ku asîda sulfurîk û hilberên din ên ku dikarin di pêvajoya siyanîdasyonê de asteng bikin çêbike.

Di encamê de, pêvajoya şilkirina siyanîdê ji bo derxistina zêr pergalek tevlihev e ku ji hêla gelek parametreyên sereke ve tê bandor kirin. Pîvana siyanide, nirxa pH, dema şûştinê, germahî, û hebûna oksîjenê hemî bi hev re tevdigerin da ku karbidestiya vegerandina zêr diyar bikin. Pêdivî ye ku operatorên kanan bi baldarî van pîvanan li ser bingeha taybetmendiyên madenê ku têne hilberandin xweş bikin. Bi kontrolkirina van faktoran re, gengaz e ku meriv vegerandina zêr zêde bike dema ku lêçûn û bandorên hawîrdorê kêm bike, domdariya dirêj-dirêj a operasyonên kana zêr misoger bike.p