Penyelidikan mengenai Timbunan Lesap Bijih Emas Teroksida Gred Rendah dan Tanah Liat Tinggi

1. Pengenalan

Dalam bidang perlombongan emas, eksploitasi bijih emas teroksida gred rendah dan tanah liat tinggi telah menjadi semakin penting disebabkan oleh kehabisan sumber emas gred tinggi. Jenis bijih ini dicirikan oleh kandungan emas yang rendah dan kandungan mineral tanah liat yang tinggi, yang menimbulkan cabaran besar kepada kaedah benefisiasi tradisional. Pencairan timbunan telah muncul sebagai pendekatan kos efektif dan praktikal untuk merawat bijih tersebut, membolehkan pengekstrakan emas daripada jumlah besar bahan gred rendah. Artikel ini membentangkan kajian menyeluruh mengenai larut lesap timbunan bijih emas teroksida gred rendah dan tanah liat tinggi, bertujuan untuk mengoptimumkan proses larut lesap dan meningkatkan kadar pemulihan emas.

2. Ciri-ciri Bijih Emas Teroksida Gred Rendah dan Tanah Liat Tinggi

Bijih emas teroksida gred rendah biasanya mempunyai gred emas di bawah 2 g/t, menjadikan pengekstrakan ekonominya lebih sukar. Kandungan tanah liat yang tinggi dalam bijih ini boleh menyebabkan masalah seperti kebolehtelapan yang lemah, aglomerasi, dan penggunaan reagen larut lesap yang tinggi. Mineral tanah liat, seperti kaolinit, montmorilonit, dan illite, boleh menyerap ion emas dan mengganggu proses larut lesap. Selain itu, saiz zarah halus mineral tanah liat boleh menyebabkan pembentukan lapisan padat dalam timbunan bijih, mengurangkan sentuhan antara larutan larut lesap dan mineral yang mengandungi emas.

3. Metodologi Eksperimen

3.1 Persampelan Bijih dan Pencirian

Sampel wakil bijih emas teroksida gred rendah dan tanah liat tinggi telah dikumpulkan dari tapak perlombongan. Sampel bijih dianalisis untuk komposisi kimia, mineralogi, dan sifat fizikalnya. Pendarfluor sinar-X (XRF) digunakan untuk menentukan komposisi unsur, manakala pembelauan sinar-X (XRD) digunakan untuk mengenal pasti fasa mineral. Analisis saiz zarah dijalankan menggunakan penggoncang ayak untuk memahami taburan saiz zarah bijih.

3.2 Eksperimen Lesap Lajur

Eksperimen larut lesap lajur telah dijalankan untuk mensimulasikan proses larut lesap timbunan. Sampel bijih dihancurkan dan disaring kepada saiz zarah yang berbeza. Lajur dengan diameter 10 cm dan ketinggian 100 cm telah diisi dengan sampel bijih. Satu siri eksperimen telah direka untuk menyiasat kesan pelbagai parameter, termasuk saiz zarah bijih, dos kalsium oksida (CaO), Natrium Sianida (NaCN) kepekatan dalam larutan larut lesap, dan masa larut lesap, pada kadar larut lesap emas.

3.3 Pengoptimuman Parameter Proses

Parameter proses telah dioptimumkan melalui satu siri eksperimen faktor tunggal. Saiz zarah bijih dipelbagaikan dari -20 mm hingga -5 mm, dan dos CaO diselaraskan daripada 1% hingga 5% daripada jisim bijih. Kepekatan NaCN dalam larutan larut lesap diubah daripada 0.05% kepada 0.2%, dan masa larut lesap dilanjutkan daripada 10 hari kepada 30 hari. Kadar larut lesap emas dipantau secara berkala dengan menganalisis kandungan emas dalam larut lesap menggunakan spektrometri serapan atom (AAS).

4. Keputusan dan perbincangan

4.1 Kesan Saiz Zarah Bijih

Keputusan menunjukkan bahawa mengurangkan saiz zarah bijih dengan ketara meningkatkan kadar larut lesap emas. Apabila saiz zarah bijih adalah -5 mm, kadar larut lesap emas mencapai 85% selepas 20 hari larut lesap, manakala untuk saiz zarah -20 mm, kadar larut lesap hanya 60%. Saiz zarah yang lebih kecil meningkatkan luas permukaan bijih, memudahkan sentuhan antara larutan larut lesap dan mineral yang mengandungi emas. Walau bagaimanapun, saiz zarah yang sangat halus juga boleh menyebabkan masalah seperti kebolehtelapan yang lemah dan peningkatan gangguan mineral tanah liat.

4.2 Pengaruh Dos CaO

Menambah CaO pada timbunan bijih boleh meningkatkan kebolehtelapan bijih dan melaraskan nilai pH larutan larut lesap. Dos CaO optimum didapati 3% daripada jisim bijih. Pada dos ini, kadar larut lesap emas telah dimaksimumkan. Dos CaO yang lebih rendah menyebabkan pelarasan pH tidak mencukupi dan kebolehtelapan yang lemah, manakala dos yang lebih tinggi boleh menyebabkan penggunaan berlebihan reagen larut lesap dan potensi masalah alam sekitar.

4.3 Kesan Kepekatan NaCN

Kepekatan NaCN dalam larutan larut lesap mempunyai kesan yang ketara ke atas kadar larut lesap emas. Apabila kepekatan NaCN meningkat daripada 0.05% kepada 0.15%, kadar larut lesap emas meningkat daripada 70% kepada 90%. Walau bagaimanapun, meningkatkan lagi kepekatan NaCN kepada 0.2% tidak membawa kepada peningkatan yang ketara dalam kadar larut lesap dan juga meningkatkan kos dan risiko alam sekitar yang berkaitan dengan sianida gunakan.

4.4 Masa Lesap

Kadar larut lesap emas meningkat dengan lanjutan masa larut lesap. Selepas 25 hari larut lesap, kadar larut lesap emas mencapai dataran tinggi, menunjukkan bahawa kebanyakan emas yang boleh diekstrak telah dibubarkan. Memanjangkan masa larut lesap melebihi titik ini tidak menyebabkan peningkatan ketara dalam kadar larut lesap tetapi meningkatkan kos keseluruhan proses.

5. kesimpulan

Kajian ini menunjukkan bahawa larut lesap timbunan adalah kaedah yang berdaya maju untuk merawat bijih emas teroksida gred rendah dan tanah liat tinggi. Dengan mengoptimumkan parameter proses, termasuk saiz zarah bijih, dos CaO, kepekatan NaCN, dan masa larut lesap, kadar larut lesap emas yang tinggi sehingga 90% boleh dicapai. Keadaan optimum ditentukan seperti berikut: saiz zarah bijih -5 mm, dos CaO 3%, kepekatan NaCN 0.15% dalam larutan larut lesap, dan masa larut lesap selama 25 hari. Penemuan ini memberikan pandangan yang berharga untuk aplikasi industri larut lesap timbunan dalam pengekstrakan emas daripada bijih emas teroksida gred rendah dan tanah liat tinggi, menyumbang kepada pembangunan mampan industri perlombongan emas.