Odczynniki hamujące wypłukiwanie miedzi w cyjankach rudy złota zawierającej miedź

Wprowadzenie

Cyjanowanie jest szeroko stosowaną i skuteczną metodą ekstrakcji złota z rud zawierających złoto, zwłaszcza w przypadku rud zawierających miedź. Opiera się na zdolności jon cyjankowys do tworzenia stabilnych kompleksów ze złotem, umożliwiając rozpuszczenie złota z matrycy rudy. Podstawowa reakcja chemiczna w procesie cyjanizacji złota to 4Au + 8NaCN+O_2 + 2H_2O=4Na[Au(CN)_2]+4NaOH. Proces ten jest kamieniem węgielnym przemysłu wydobywczego złota od ponad wieku ze względu na jego stosunkowo wysoką wydajność i dobrze poznaną technologię.

Jednakże w przypadku rud złota zawierających miedź obecność minerał miedzis stawia znaczące wyzwania. Powszechne minerały miedzi związane ze złotem, takie jak chalkozyn (CuFeS_2), chalkozyn (Cu_2S), malachit (Cu_2(OH)_2CO_3) i azuryt (Cu_3(OH)_2(CO_3)_2), są dość reaktywne w roztworach cyjanku. Na przykład w środowisku zawierającym cyjanek chalkozyn może reagować w następujący sposób: Cu_2S + 4NaCN=2Na[Cu(CN)_2]+Na_2S. Reakcje te prowadzą do zużycia dużej ilości cyjanku. Nadmierne zużycie cyjanku nie tylko zwiększa koszty produkcji, ale ma również wpływ na środowisko ze względu na toksyczność cyjanku.

Ponadto rozpuszczenie miedzi może zakłócić późniejsze procesy odzyskiwanie złotaWysoki poziom miedzi w roztworze cyjanku może zmniejszyć wydajność tworzenia kompleksu złoto-cyjanek, zmniejszając w ten sposób zawartość złota. szybkość wypłukiwania. Dzieje się tak, ponieważ miedź konkuruje ze złotem o jony cyjankowe i tlen w roztworze, zakłócając równowagę chemiczną wymaganą do wydajnego rozpuszczenia złota. W niektórych przypadkach obecność miedzi może również powodować problemy w procesach downstream, takich jak cementacja cynku lub węgiel w pulpie (CIP) w celu odzyskania złota, co prowadzi do niższych wskaźników odzysku złota i niskiej jakości produktu.

Dlatego znalezienie skutecznych odczynników, które będą hamować wypłukiwanie miedzi podczas cyjanizacji miedzionośnych rud złota, ma ogromne znaczenie. Takie odczynniki mogą pomóc zoptymalizować proces cyjanizacji, zmniejszyć zużycie cyjankui poprawić ogólną wydajność wydobywania złota, czyniąc operację wydobywczą bardziej opłacalną ekonomicznie i przyjazną dla środowiska. W poniższych sekcjach przyjrzymy się różnym odczynnikom, które zostały zbadane i wykorzystane w tym celu.

Charakterystyka wymywania miedzi w roztworach cyjanku

W roztworach cyjanku minerały miedzi związane ze złotem wykazują wyraźne zachowania wymywania. Powszechne podstawowe minerały miedzi, takie jak chalkopiryt (CuFeS_2) i chalkozyn (Cu_2S), wraz z malachitem (Cu_2(OH)_2CO_3), azurytem (Cu_3(OH)_2(CO_3)_2), bornitem (Cu_5FeS_4), kuprytem (Cu_2O) i rodzimą miedzią, są stosunkowo rozpuszczalne.

Te minerały miedziowe można wyługować w temperaturze pokojowej (25^{\circ}C). Szybkość wymywania miedzi waha się w szerokim zakresie, od 5 - 10% do ponad 90%. Na przykład malachit i azuryt, które są minerałami miedzio-węglanowymi, są dość reaktywne w roztworach cyjanku. Reakcję chemiczną malachitu z cyjankiem można wyrazić jako Cu_2(OH)_2CO_3+4NaCN + H_2O = 2Na[Cu(CN)_2]+Na_2CO_3 + 2NaOH. Pokazuje to, że pod wpływem cyjanku miedź w malachicie może zostać skutecznie rozpuszczona.

W przypadku koncentratów złota o wysokiej zawartości miedzi proces wypłukiwania podczas cyjanizacji ma pewne „kliniczne” objawy. Zużycie cyjanku staje się ekstremalnie wysokie. Generalnie, w przypadku różnych minerałów miedzi, rozpuszczenie 1 grama miedzi wymaga zużycia 2.3–3.4 grama Cyjanek sodowy. Jednocześnie rozpuszczanie miedzi zużywa również tlen w roztworze. Na przykład w procesie ługowania chalkozynu zachodzi reakcja 2Cu_2S+8NaCN + O_2+2H_2O = 4Na[Cu(CN)_2]+2Na_2S + 4NaOH, która nie tylko zużywa dużą ilość cyjanku, ale także znaczną ilość tlenu.

Ponadto efekt wypłukiwania staje się stosunkowo słaby. Wysokie poziomy miedzi w roztworze cyjanku mogą zmniejszyć wydajność tworzenia kompleksu złoto-cyjanek. Miedź konkuruje ze złotem o jony cyjanku i tlen w roztworze. W rezultacie równowaga chemiczna wymagana do wydajnego rozpuszczenia złota zostaje zaburzona. Prowadzi to do zmniejszenia szybkości wypłukiwania złota i może również powodować problemy w późniejszych procesach odzyskiwania złota, takich jak cementacja cynku lub węgiel w pulpie (CIP), co ostatecznie skutkuje niższymi szybkościami odzyskiwania złota i obniżoną jakością produktu.

Popularne odczynniki hamujące wypłukiwanie miedzi

Sole ołowiu

Sole ołowiu są często używane jako odczynniki hamujące wypłukiwanie miedzi podczas cyjanizacji miedzionośnych rud złota. Powszechnie używane sole ołowiu obejmują azotan ołowiu (Pb(NO_3)_2), octan ołowiu (C_4H_6O_4Pb\cdot3H_2O) i tlenek ołowiu (PbO).

Weźmy na przykład octan ołowiu. Badania wykazały, że dodanie octanu ołowiu przed wypłukiwaniem cyjankiem może skutecznie zahamować wypłukiwanie miedzi, zwiększyć wypłukiwanie złota i srebra oraz zmniejszyć zużycie Cyjanek sodowy. W przypadku pewnego koncentratu złota o zawartości miedzi wynoszącej 4.92%, gdy 150 g/t octanu ołowiu zostanie bezpośrednio dodane przed ługowaniem, w warunkach stopnia rozdrobnienia wynoszącego -0.037 mm, co stanowi 95%, czasu ługowania wynoszącego 48 h, stężenia cyjanku sodu wynoszącego 0.5%, pH 12 i stężenia pulpy wynoszącego 40%, stopień złota w pozostałościach ługowania można zmniejszyć do 1.20 g/t, szybkość ługowania złota osiąga 97.55%, szybkość odzysku srebra wynosi 60.28%, a zużycie cyjanku sodu wynosi 14.37 kg/t. To wyraźnie pokazuje pozytywny wpływ octanu ołowiu w tym procesie.

Mechanizm hamujący soli ołowiu może być związany z tworzeniem nierozpuszczalnych związków. Na przykład ołów może reagować z substancjami zawierającymi siarkę w rudzie, tworząc nierozpuszczalny siarczek ołowiu. Ta reakcja zmniejsza ilość substancji zawierających siarkę, które mogą reagować z minerałami miedzi, hamując w ten sposób rozpuszczanie minerałów miedzi. Ponadto sole ołowiu mogą również wpływać na właściwości powierzchniowe minerałów miedzi, zmniejszając ich reaktywność w roztworze cyjanku.

Środki chelatujące (np. kwas cytrynowy)

Środki chelatujące, takie jak kwas cytrynowy, mogą również odgrywać rolę w hamowaniu wypłukiwania miedzi podczas cyjanizacji. Środki wspomagające wypłukiwanie typu chelatującego, takie jak kwas cytrynowy, działają poprzez unikalny mechanizm. Kwas cytrynowy zawiera grupy karboksylowe i hydroksylowe, które mogą chelatować ze szkodliwymi jonami, takimi jak Cu^{2+}, Zn^{2+}, Fe^{2+} i Fe^{3+} w miąższu, tworząc stabilne chelaty.

Na przykład grupa karboksylowa w kwasie cytrynowym może koordynować się z jonami metali poprzez samotne pary elektronów atomów tlenu, tworząc strukturę pierścieniową. Poprzez chelatowanie tych jonów metali kwas cytrynowy może wyeliminować ich negatywny wpływ na proces ługowania cyjankowego, taki jak zmniejszenie ich zużycia tlenu w roztworze. Ponadto kwas cytrynowy może hamować rozpuszczanie minerałów gangowych, takich jak minerały zawierające wapń i magnez. Może oddziaływać z powierzchnią tych minerałów gangowych, zmieniając ich ładunek powierzchniowy i właściwości hydrofilowo-hydrofobowe, utrudniając ich rozpuszczanie w roztworze cyjanku. To hamowanie minerałów gangowych może również poprawić „efektywny aktywny tlen” w miazdze. Gdy minerały gangowe mają mniejsze prawdopodobieństwo rozpuszczenia, zużywają mniej tlenu, a więcej tlenu jest dostępnego do cyjankowania złota, co jest korzystne dla ługowania złota. Ogólnie rzecz biorąc, dodatek kwasu cytrynowego może pomóc w stworzeniu bardziej sprzyjającego środowiska chemicznego dla cyjanizacji złota, zmniejszając interferencję z jonami innych metali i poprawiając efektywność ekstrakcji złota.

Inne (krótkie wprowadzenie)

Oprócz wyżej wymienionych odczynników, kontrolowanie stężenia jonów cyjankowych może być również skutecznym sposobem na osłabienie rozpuszczania miedzi. Gdy stężenie jonów cyjankowych jest odpowiednio kontrolowane w określonym zakresie, szybkość reakcji minerałów miedzi z cyjankiem może zostać zmniejszona. Na przykład, w przypadku niektórych rud złota o stosunkowo wysokiej zawartości łatwo rozpuszczalnych minerałów miedzi, utrzymując stężenie wolnych jonów CN^ na stosunkowo niskim poziomie (takim jak 0.05% - 0.10%), szybkość rozpuszczania minerałów miedzi może zostać znacznie spowolniona, podczas gdy szybkość rozpuszczania minerałów złota jest nadal stosunkowo wysoka, tak że cyjanek działa głównie na rozpuszczanie minerałów złota.

Inną metodą jest wykorzystanie układu amoniak-cyjanek. W układzie amoniak-cyjanek amoniak może tworzyć kompleksy z jonami miedzi, co może w pewnym stopniu hamować wypłukiwanie miedzi. Jednak ze względu na wysoką lotność amoniaku trudno jest utrzymać stabilne stężenie w procesie produkcji przemysłowej, co ogranicza jego zastosowanie przemysłowe na dużą skalę. Chociaż ta metoda ma tę zaletę, że ogranicza wypłukiwanie miedzi, wyzwania w praktycznej obsłudze i opłacalności muszą zostać dalej omówione.

Czynniki wpływające na działanie odczynników

Skuteczność odczynników stosowanych w celu zahamowania wypłukiwania miedzi podczas cyjanizacji rud złota zawierających miedź zależy od kilku czynników, których zrozumienie jest kluczowe dla optymalizacji procesu cyjanizacji.

Właściwości rudy

1. Rodzaj minerałów miedzi

1. Różne minerały miedzi mają różne reaktywności w roztworach cyjanku. Na przykład minerały miedzio-węglanowe, takie jak malachit (Cu_2(OH)_2CO_3) i azuryt (Cu_3(OH)_2(CO_3)_2) są stosunkowo bardziej reaktywne w porównaniu do niektórych pierwotnych minerałów miedzi siarczkowej, takich jak chalkopiryt (CuFeS_2). Malachit łatwo reaguje z cyjankiem zgodnie z reakcją Cu_2(OH)_2CO_3+4NaCN + H_2O = 2Na[Cu(CN)_2]+Na_2CO_3 + 2NaOH. Ta wysoka reaktywność oznacza, że ​​podczas stosowania odczynników w celu zahamowania wypłukiwania miedzi, może być wymagana wyższa dawka dla rud bogatych w takie reaktywne minerały miedzi.

2. Natomiast chalkopiryt ma bardziej złożoną strukturę i wymaga więcej energii i specyficznych warunków reakcji, aby rozpuścić się w roztworach cyjanku. Jednak w pewnych warunkach może nadal przyczyniać się do znacznego zużycia cyjanku. Zrozumienie dominującego typu minerału miedzi w rudzie jest pierwszym krokiem w określeniu odpowiedniego odczynnika i jego dawkowania.

2. Zawartość minerałów miedzi

1. Im wyższa zawartość minerałów miedzi w rudzie, tym większe ryzyko wypłukiwania miedzi i odpowiadające temu zużycie cyjanku. Na przykład w rudzie zawierającej złoto o zawartości miedzi wynoszącej 5%, ilość cyjanku zużywanego przez reakcje wypłukiwania miedzi będzie znacznie wyższa niż w rudzie o zawartości miedzi wynoszącej 1%. W rezultacie odczynnik potrzebny do zahamowania wypłukiwania miedzi musi być proporcjonalnie dostosowany. Ruda o wyższej zawartości miedzi może wymagać większej ilości soli ołowiu lub środków chelatujących, aby skutecznie powstrzymać rozpuszczanie miedzi. Badania wykazały, że na każdy 1% wzrostu zawartości łatwo rozpuszczalnej miedzi w rudzie, zużycie inhibitora na bazie soli ołowiu może wymagać zwiększenia o 10-20 g/t, aby utrzymać ten sam poziom zahamowania wypłukiwania miedzi.

Warunki procesu

1. Stężenie cyjanku

1. Stężenie cyjanku w roztworze odgrywa podwójną rolę w wypłukiwaniu miedzi i skuteczności inhibitorów. Gdy stężenie cyjanku jest niskie, szybkość reakcji wypłukiwania miedzi jest zmniejszona. Na przykład, jeśli stężenie wolnego cyjanku (CN^-) jest utrzymywane na poziomie 0.05% - 0.10%, szybkość rozpuszczania minerałów miedzi może zostać znacznie spowolniona. Jednakże, jeśli stężenie cyjanku jest zbyt niskie, szybkość wypłukiwania złota może również zostać negatywnie dotknięta.

2. Podczas stosowania odczynników, takich jak sole ołowiu, optymalne stężenie cyjanku dla ich skuteczności może się różnić. W niektórych przypadkach może być wymagane nieco wyższe stężenie cyjanku (około 0.15% - 0.20%), aby zapewnić, że inhibitor soli ołowiu może tworzyć nierozpuszczalne związki z substancjami zawierającymi siarkę w rudzie, skutecznie hamując wypłukiwanie miedzi. Jednak jeśli stężenie cyjanku jest zbyt wysokie, może ono promować rozpuszczanie minerałów miedzi pomimo obecności inhibitorów.

2. wartość PH

1. pH roztworu cyjanku jest krytyczne zarówno dla wymywania miedzi, jak i działania inhibitorów. Zasadniczo proces cyjanizacji przeprowadza się w środowisku alkalicznym, zwykle o pH w zakresie 10–11. W tym zakresie pH utrzymywana jest stabilność jonu cyjanku, a hydroliza cyjanku jest minimalizowana.

2. W przypadku środków chelatujących, takich jak kwas cytrynowy, pH roztworu wpływa na ich zdolność chelatowania. Kwas cytrynowy zawiera grupy karboksylowe i hydroksylowe, które chelatują z jonami metali. W środowisku alkalicznym promowana jest dysocjacja tych grup funkcyjnych, co zwiększa ich zdolność chelatowania z jonami miedzi. Jednak jeśli pH jest zbyt wysokie (powyżej 12), może to powodować reakcje uboczne, które mogą zmniejszyć skuteczność środka chelatującego. Na przykład w silnie alkalicznym roztworze niektóre kompleksy chelatów metali mogą się rozpadać, uwalniając chelatowane jony miedzi z powrotem do roztworu.

3. Czas wypłukiwania

1. Czas ługowania może mieć wpływ na stopień ługowania miedzi i działanie inhibitorów. W miarę wydłużania się czasu ługowania, więcej miedzi może się rozpuścić, jeśli nie zostanie skutecznie zahamowana. Na przykład, w krótkotrwałym procesie ługowania (mniej niż 12 godzin), ilość ługowanej miedzi może być stosunkowo niewielka, a inhibitor może łatwiej kontrolować szybkość ługowania miedzi. Ale jeśli czas ługowania zostanie wydłużony do 48 godzin lub więcej, kumulatywny efekt reakcji ługowania miedzi może stać się bardziej znaczący.

2. W przypadku inhibitorów soli ołowiowej dłuższy czas wypłukiwania może wymagać wyższej początkowej dawki inhibitora. Wynika to z faktu, że z czasem nierozpuszczalne związki zawierające ołów mogą być stopniowo zużywane lub ich skuteczność może spadać z powodu ciągłej obecności substancji reaktywnych w roztworze cyjanku. Tak więc czas wypłukiwania należy dokładnie rozważyć przy określaniu ilości i rodzaju odczynnika do użycia w celu zahamowania wypłukiwania miedzi.

Studia przypadków i zastosowania praktyczne

Przypadek 1: Zastosowanie soli ołowiowych w kopalni złota w Republice Południowej Afryki

Kopalnia złota w Republice Południowej Afryki przetwarzała rudę złota zawierającą miedź o zawartości miedzi wynoszącej około 3%. Przed zastosowaniem soli ołowiu jako inhibitora proces cyjanizacji napotykał na kilka wyzwań. Zużycie cyjanku było niezwykle wysokie, sięgając do 15 kg/t rudy, a szybkość wypłukiwania złota wynosiła tylko około 80%. Wysoka zawartość miedzi w rudzie doprowadziła do znacznego rozpuszczenia miedzi podczas cyjanizacji, co nie tylko spowodowało zużycie dużej ilości cyjanku, ale również zakłóciło proces wypłukiwania złota.

Po dodaniu azotanu ołowiu (Pb(NO_3)_2) w dawce 200 g/t rudy zaobserwowano znaczące zmiany. Zużycie cyjanku zostało zredukowane do 8 kg/t rudy, co stanowi spadek o około 47%. Szybkość wypłukiwania złota wzrosła do 90%. Korzyści ekonomiczne były znaczące. Biorąc pod uwagę cenę cyjanku i wartość dodatkowo odzyskanego złota, kopalnia zaoszczędziła około 50 USD na tonę przetworzonej rudy. Z perspektywy środowiskowej, zmniejszone zużycie cyjanku oznaczało mniejsze ryzyko środowiskowe związane z wyciekiem cyjanku i jego utylizacją. Zmniejszyła się również ilość odpadów zawierających cyjanek, co było korzystne dla lokalnego środowiska ekologicznego.

Przypadek 2: Zastosowanie środka chelatującego (kwasu cytrynowego) w kopalni złota w Australii

W australijskiej kopalni złota ruda zawierała znaczną ilość minerałów miedzi, głównie chalkopiryt i niektóre minerały miedziowo-węglanowe. Początkowy proces cyjanizacji bez użycia środka chelatującego miał szybkość wypłukiwania złota wynoszącą 75% i szybkość wypłukiwania miedzi wynoszącą 30%. Wysoka szybkość wypłukiwania miedzi doprowadziła do dużego zużycia cyjanku, około 12 kg/t rudy.

Gdy do procesu cyjanizacji dodano kwas cytrynowy w dawce 1 kg/t rudy, sytuacja uległa poprawie. Szybkość wypłukiwania miedzi spadła do 10%, a szybkość wypłukiwania złota wzrosła do 85%. Zużycie cyjanku spadło do 6 kg/t rudy. Ekonomicznie rzecz biorąc, koszt dodania kwasu cytrynowego był stosunkowo niski w porównaniu do oszczędności w zużyciu cyjanku i zwiększonego odzysku złota. Kopalnia oszacowała, że ​​mogłaby zwiększyć swój roczny zysk o około 300,000 XNUMX USD. Pod względem środowiskowym, zmniejszone wypłukiwanie miedzi oznaczało mniej ścieków zawierających miedź, które były łatwiejsze do oczyszczenia i miały mniejszy wpływ na zasoby wodne w okolicy.

Przypadek 3: Zastosowanie nowego inhibitora (MZY) w chińskiej kopalni złota

Kopalnia złota w Chinach zajmowała się oporną rudą złota zawierającą miedź. Tradycyjny proces cyjanizacji miał szybkość wypłukiwania złota wynoszącą zaledwie 70% i wysoką szybkość wypłukiwania miedzi, co powodowało duże zużycie cyjanku. Po dodaniu nowego inhibitora MZY w określonej dawce, wraz ze zoptymalizowanymi warunkami procesu, w tym dodaniem 18 kg/t wapna i 1.2 kg/t cyjanku sodu, szybkość wypłukiwania złota osiągnęła 83% - 84%, a szybkość wypłukiwania miedzi została zmniejszona do 4% - 5%.

Ten nowy proces nie tylko poprawił wydajność wymywania złota, ale także znacznie zmniejszył zużycie cyjanku. Korzyści ekonomiczne były dwojakie: zwiększony odzysk złota dodał więcej wartości do produkcji, a zmniejszone zużycie cyjanku pozwoliło zaoszczędzić koszty. Jeśli chodzi o ochronę środowiska, niższe zużycie cyjanku i mniej odpadów zawierających miedź zmniejszyło obciążenie dla środowiska, czyniąc działalność górniczą bardziej zrównoważoną. Te studia przypadków wyraźnie pokazują praktyczną wartość stosowania odczynników w celu zahamowania wymywania miedzi podczas cyjanizacji rud złota zawierających miedź, zarówno pod względem korzyści ekonomicznych, jak i ochrony środowiska.

Wniosek

W procesie cyjanizacji miedzionośnych rud złota, ługowanie miedzi nie tylko prowadzi do wysokiego zużycia cyjanku, ale także ma negatywny wpływ na szybkość ługowania złota i późniejsze procesy odzyskiwania złota. Dlatego też stosowanie odczynników hamujących ługowanie miedzi ma ogromne znaczenie.

Sole ołowiu, takie jak azotan ołowiu, octan ołowiu i tlenek ołowiu, mogą skutecznie hamować wypłukiwanie miedzi poprzez tworzenie nierozpuszczalnych związków z substancjami zawierającymi siarkę w rudzie lub zmianę właściwości powierzchniowych minerałów miedzi. Środki chelatujące, takie jak kwas cytrynowy, mogą chelatować jony miedzi i inne szkodliwe jony metali, zmniejszając ich negatywny wpływ na proces cyjanizacji. Ponadto kontrolowanie stężenia cyjanku i stosowanie układu amoniak-cyjanek może również odgrywać rolę w osłabianiu rozpuszczania miedzi w pewnym stopniu.

Skuteczność tych odczynników zależy od różnych czynników. Właściwości rudy, w tym rodzaj i zawartość minerałów miedzi, determinują reaktywność miedzi w rudzie, a tym samym wpływają na ilość wymaganego odczynnika. Warunki procesu, takie jak stężenie cyjanku, wartość pH i czas ługowania, również mają znaczący wpływ na wydajność odczynników. Na przykład odpowiednie stężenie cyjanku i wartość pH mogą zapewnić stabilność roztworu cyjanku i skuteczność odczynnika, podczas gdy czas ługowania może wpływać na kumulatywny efekt reakcji ługowania miedzi.

Poprzez studia przypadków widzieliśmy praktyczną wartość zastosowania tych odczynników. W Republice Południowej Afryki użycie azotanu ołowiu w kopalni złota zmniejszyło zużycie cyjanku i zwiększyło szybkość wypłukiwania złota, przynosząc znaczące korzyści ekonomiczne i środowiskowe. W Australii dodanie kwasu cytrynowego w kopalni złota skutecznie zmniejszyło wypłukiwanie miedzi i zużycie cyjanku, jednocześnie zwiększając szybkość wypłukiwania złota, co było korzystne zarówno pod względem ekonomicznym, jak i środowiskowym. W chińskiej kopalni złota użycie nowego inhibitora MZY, wraz ze zoptymalizowanymi warunkami procesu, poprawiło wydajność wypłukiwania złota i zmniejszyło szybkość wypłukiwania miedzi, osiągając dobre wyniki ekonomiczne i środowiskowe.

Ogólnie rzecz biorąc, w przypadku cyjanizacji miedzionośnych rud złota konieczne jest kompleksowe rozważenie charakterystyki rudy i wymagań procesu oraz wybranie odpowiedniego odczynnika i warunków pracy. Przyszłe badania mogą skupić się na dalszym badaniu bardziej wydajnych i przyjaznych dla środowiska odczynników, a także na optymalizacji kombinacji odczynników i parametrów procesu w celu osiągnięcia bardziej wydajnych, ekonomicznych i przyjaznych dla środowiska procesów ekstrakcji złota.