බයෝචාර් රන් පතල් වලිගවල සයනයිඩ් ඉවත් කරයි

සයනයිඩ් යනු ගෝලීය ඛනිජ සැකසුම් සමාගම් විසින් රන් සහ රිදී වැනි වටිනා ඛනිජ කාන්දු කිරීම සඳහා සයනීකරණය කිරීමේ ක්‍රියාවලියේදී බහුලව භාවිතා කරන විෂ සහිත රසායනික ද්‍රව්‍යයකි. රන් සහ රිදී සඳහා එහි ඉහළ බැඳීම නිසා, සයනයිඩ් වලට ලෝපස් වලින් මෙම ලෝහ තෝරා බේරා කාන්දු කළ හැකිය. අපජල ප්‍රවාහවල සයනයිඩ් සහ සයනයිඩ් සංකීර්ණ දැඩි ලෙස නියාමනය කරනු ලැබේ. නියමිත සීමාවන්ට වඩා සම්පූර්ණ සහ නිදහස් සයනයිඩ් සාන්ද්‍රණය අඩු කිරීම සඳහා සයනයිඩ් අඩංගු අපද්‍රව්‍ය සහ අපජල ප්‍රවාහ පිරිපහදු කළ යුතුය.

ස්වාභාවික හායන ප්‍රතික්‍රියා මගින් සයනයිඩ් විෂ සහිත නොවන බවට පත් කළ හැකි අතර කාබන් ඩයොක්සයිඩ් සහ නයිට්‍රජන් සංයෝග නිපදවයි. මෙම ස්වාභාවික ප්‍රතික්‍රියා පතල් කර්මාන්තයේ සයනයිඩ් දුර්වල කිරීම සඳහා බහුලව භාවිතා වන ක්‍රමය වී ඇත. කෙසේ වෙතත්, ස්වාභාවික හායන අනුපාතය පාරිසරික තත්ත්වයන් මත සැලකිය යුතු ලෙස රඳා පවතින අතර සෑම අවස්ථාවකදීම වසර පුරා අපේක්ෂිත ගුණාත්මක භාවයෙන් යුත් අපද්‍රව්‍ය ලබා නොදිය හැකිය. අපජලයෙහි සයනයිඩ් සහ එහි සංකීර්ණ නියමිත සීමාවන්ට අඩු කිරීම සඳහා රසායනික, ජීව විද්‍යාත්මක, විද්‍යුත් රසායනික සහ ප්‍රකාශ රසායනික ක්‍රම ඇතුළු තාක්ෂණයන් සංවර්ධනය කර ඇත.

රන් පතල් සයනයිඩ් වලිග

රන් කැණීමෙන් ලැබෙන ආම්ලික පතල් ජලාපවහනයේ බැර ලෝහ අඩංගු වන අතර මාරාන්තික බලපෑම් ඇති කාබනික සංයෝගයක් වන සයනයිඩ් ද අඩංගු වේ. සයනයිඩ් ක්‍රම දෙකකින් භාවිතා වේ. පළමුවැන්න ගොඩවල් කාන්දු වීමයි, එහිදී සයනයිඩ් ද්‍රාවණයක් තලා දැමූ ලෝපස් ගොඩවල් මත ඉසිනු ලැබේ. මෙය රත්‍රන් විසුරුවා හරින අතර පසුව එය පහළින් ඇති පෑඩ් එකක එකතු කරනු ලැබේ. සියලු රත්‍රන් නැවත ලබා ගන්නා තෙක් ක්‍රියාවලිය නැවත සිදු කෙරේ. දෙවන ක්‍රමය කාබන්-ඉන්-පල්ප් වන අතර එහිදී සයනයිඩ් ලෝපස් වලින් පුරවා කාන්දු වන ටැංකිවලට ඉසින අතර වඩාත් පාලිත ආකාරයකින් එකතු කරනු ලැබේ.

වලිග වලිග ඉතා විෂ සහිතව පවතී. මතුපිට ජලයේ දී සයනයිඩ් වේගයෙන් දිරාපත් වුවද, එය භූගත ජලයේ දිගු කාලයක් පැවතිය හැකිය. සයනයිඩ් වලිග අනතුරු හේතුවෙන් දැවැන්ත මසුන් මියයාම, පානීය ජලය දූෂණය වීම සහ කෘෂිකාර්මික ඉඩම් වලට හානි සිදුවී ඇත.

බැර ලෝහ සහ සයනයිඩ් ඉවත් කිරීම සඳහා ජෛව අඟුරු

sawdust වලින් සාදන ලද අඩු වියදම් ජෛව අඟුරු භාවිතයෙන් ක්‍රියාවලියක් සංවර්ධනය කර ඇති අතර, එය ඵලදායී අවසාන ප්‍රතිඵල ලබා දෙයි. ජෛව අඟුරු යනු ඔක්සිජන් නොමැති විට ජෛව ස්කන්ධයේ පයිරොලිසිස් හෝ තාප වියෝජනය මගින් නිපදවන අඟුරු වේ. පාංශු සාරවත් බව සහ කෘෂිකාර්මික ඵලදායිතාව වැඩි දියුණු කිරීමේ සිට දේශගුණික විපර්යාස අවම කිරීමේ හැකි මාධ්‍යයක් ලෙස කාබන් වෙන් කිරීම දක්වා එයට බොහෝ යෙදුම් ඇත.

ජෛව අඟුරු මගින් අපජලයේ සයනයිඩ් අයන සහ අනෙකුත් බැර ලෝහ සාන්ද්‍රණය අඩු කරන බව පෙන්වා දී ඇත. සාමාන්‍යයෙන් ගොඩ කරන ලද කියත් අපද්‍රව්‍ය, ප්‍රබල හරිතාගාර වායුවක් වන මීතේන් නිපදවීමට හෝ ගිනි ඇති කිරීමට හැකියාව ඇත. රන් පතල් අපද්‍රව්‍ය සඳහා විසඳුමක් ලෙස දැව කර්මාන්තයෙන් ලැබෙන මෙම අපද්‍රව්‍ය භාවිතා කිරීමෙන්, වඩාත් තිරසාර ජයග්‍රාහී තත්වයක් අත්කර ගත හැකිය.

විද්‍යාඥයින් විසින් සයනයිඩ්, ක්‍රෝමියම්, යකඩ, සින්ක්, නිකල්, ඊයම්, මැංගනීස් සහ තඹ අඩංගු අපජලය සමඟ ජෛව අඟුරු පරීක්ෂා කරන ලදී. කාබන් ඩයොක්සයිඩ් එකතු කිරීමෙන් pH අගය 7 ක නියත අනුපාතයකින් පවත්වා ගන්නා ලදී. අවශෝෂණ ක්‍රියාවලිය මන්දගාමී කරන බව ඉහළ pH අගයක් සොයා ගන්නා ලදී. ප්‍රතිඵලවලින් පෙන්නුම් කළේ ජල පිරිපහදු කිරීමේදී ජෛව අවශෝෂකයක් ලෙස ජෛව අඟුරු වල සාමාන්‍ය අවශෝෂණ අනුපාතය 73% ක් බවයි.

ජෛව අඟුරු වල අංශු ප්‍රමාණය කුඩා වන තරමට ඉවත් කරන ලද දූෂක සංඛ්‍යාව වැඩි වේ. විශාල මතුපිට ප්‍රදේශයක් ඉහළ අවශෝෂණ අනුපාතයකට මග පාදයි. ජෛව අවශෝෂණ ක්‍රියාවලියේදී ජෛව අඟුරු සිදුරු අවහිර වීම නිසා ඇති වන සන්තෘප්තිය පැය 14 කට පසු ළඟා විය.

රන් පතල් වලිග ප්‍රතිකාර සඳහා බයෝචාර් පොරොන්දු වූ සහ තිරසාර විසඳුමක් ඉදිරිපත් කරයි , විෂ සහිත සයනයිඩ් සහ බැර ලෝහ මට්ටම් ඵලදායී ලෙස අඩු කරයි, සහ පතල් කර්මාන්තය එහි අපද්‍රව්‍ය කළමනාකරණය කරන ආකාරය විප්ලවීය ලෙස වෙනස් කරයි.