Adsorpcja złota przez węgiel aktywny w CIL/CIP

Węgiel aktywny to wysoce porowaty materiał organiczny, składający się z szeregu płytek grafitowych, połączonych wiązaniami węgiel-węgiel. Tworzy to wysoce porowatą strukturę i zapewnia rozległą powierzchnię wewnętrzną, na której zachodzi „ adsorpcja ”. Adsorpcja to reakcja powierzchniowa, która powoduje „przyklejanie się” związków do powierzchni węgla.

Zjawisko to jest wynikiem przyciągania międzycząsteczkowego lub sił inherentnych dla powierzchni węgla. W zastosowaniach związanych z odzyskiem złota , siły adsorpcji usuwają złoto z roztworów i wiążą kompleks metalu z powierzchnią węgla.

Ponieważ reakcja zachodzi na powierzchni węgla, proces adsorpcji jest stosunkowo łatwy do odwrócenia – proces ten nazywa się „ desorpcją ”. Chociaż maksymalizacja adsorpcji złota z roztworu jest ważna, równie ważne jest jego późniejsze oddesorpcja z węgla. Wszelkie cząsteczki, które pozostają zaadsorbowane po elucji lub odpędzaniu, przekształcają się w złoto, którego nie można odzyskać. W związku z tym, aby zmaksymalizować ogólną wydajność i rentowność, ważny jest wybór węgla aktywnego, który skutecznie adsorbuje i desorbuje.

Węgiel aktywny może być produkowany z różnych prekursorów, w tym węgla kamiennego, orzechów kokosowych, drewna i lignitu, które są podstawowymi materiałami używanymi do produkcji węgla aktywnego na skalę przemysłową. Materiał wyjściowy decyduje o rozkładzie wielkości porów w końcowym produkcie węglowym. Zazwyczaj kokos jest prekursorem w zastosowaniach związanych z odzyskiem złota ze względu na swoją zwartą strukturę porów , wysoką aktywność porów i twardość.

JAK DZIAŁA WĘGIEL AKTYWOWANY

  W adsorpcji fizycznej zanieczyszczenia są adsorbowane i zatrzymywane na wewnętrznej powierzchni węgla aktywnego dzięki siłom van der Waalsa, które działają między atomem węgla a cząsteczką. Siła przyciągania maleje wraz ze wzrostem odległości między ścianką poru a cząsteczką adsorbatu.