Canto cianuro de sodio se necesita para disolver un gramo de ouro?

No campo da extracción e procesamento do ouro, o uso de cianuro de sodio para disolver o ouro é un método ben coñecido. O cianuro de sodio , no que o compoñente (CN)₂ adoita denominarse pseudohalóxeno debido ás súas propiedades similares aos halóxenos, xunto con substancias como o (SCN)₂, introdúcese nunha sección específica do curso de "Química inorgánica" a nivel universitario. Estruturalmente e en termos de propiedades, o NaCN pódese comparar co NaCl e pertence á categoría de compostos inorgánicos.

O proceso xeral de disolución do ouro con cianuro de sodio

O proceso de usar cianuro de sodio para disolver ouro normalmente implica manter un rango de pH de 11 a 12. Engadir unha pequena cantidade de peróxido de hidróxeno tamén forma parte do procedemento. O material que contén ouro debe remollarse durante varios días. Posteriormente, utilízase fío de zinc para a redución. Cómpre salientar que a solución utilizada é moi tóxica e debe tratarse con hipoclorito de sodio para a súa oxidación e facela menos nociva.

Hai dous métodos principais para a lixiviación de ouro con cianuro: a lixiviación con cianuro por percolación e a lixiviación con cianuro por axitación.

Lixiviación de cianuro por percolación

A lixiviación con cianuro por percolación inclúe a lixiviación en tanque e a lixiviación en moreas. A lixiviación en tanque na percolación úsase a miúdo para tratar areas auríferas e calcinas de gran relativamente groso cun tamaño de partícula de -3 + 0 mm. Ao realizar a lixiviación en moreas para minerais auríferos de baixa calidade, dependendo do tamaño das partículas de diseminación do ouro nativo e da porosidade do mineral, este adoita triturarse a menos de 50 mm (ou 10 mm) con antelación. Canto menor sexa o tamaño das partículas dos bloques de mineral, maior será a taxa de lixiviación do ouro. Durante a lixiviación con cianuro por percolación, a concentración de cianuro de sodio adoita ser de 0.03 % a 0.2 %. Os indicadores da lixiviación con cianuro por percolación dependen de factores como o tamaño das partículas de ouro, o contido de sulfuros, o tamaño das partículas dos bloques de mineral, a taxa de percolación, o tempo de lixiviación, a concentración de axentes cianúricos e o grao de lavado do residuo de lixiviación. Ao tratar areas de cuarzo auríferas, a taxa de lixiviación de ouro pode chegar ao 85 % - 90 %; cando o tamaño das partículas é groso, a taxa de lixiviación de ouro baixa ao 60 %. Durante a lixiviación en moreas con cianuro por percolación, o contido de ouro na solución preñada é baixo e, en xeral, requírese adsorción de carbón activado para o enriquecemento. O ouro extráese da solución preñada obtida da desorción de carbono cargado de ouro mediante electroobtención ou substitución de zinc.

Lixiviación de cianuro por axitación

A lixiviación de cianuro por axitación úsase a miúdo para lixiviar materias primas minerais con ouro cun tamaño de partícula inferior a 0.3 mm. O proceso de lixiviación ten lugar nun tanque de axitación de aire comprimido, un tanque de axitación mecánica ou un tanque de axitación combinada. O proceso de lixiviación inclúe operacións como a separación sólido-líquido da pulpa, o lavado a contracorrente, a substitución do po de cinc da solución preñada e a fundición de barro de ouro. A concentración da polpa lixiviada é xeralmente inferior ao 30% - 33%. Cando o contido de limo é alto, a concentración da polpa lixiviada debe ser inferior ao 22% - 25%. Durante o funcionamento, engádese cal para axustar o pH da pasta a 9 - 12. Cargase aire para manter a relación óptima entre a concentración de osíxeno disolto e a concentración de cianuro de sodio na pasta. A concentración de cianuro de sodio na pasta adoita ser de 0.02% - 0.1%. A maioría dos concentradores que utilizan o proceso de cianuración por axitación adoptan o método de lavado para separar a solución preñada e o residuo de lixiviación. Os métodos de lavado pódense dividir en decantación, filtración e lavado de leito fluidizado. O método máis utilizado é o método de decantación continua a contracorriente (método CCD). Os espesantes utilizados neste método pódense dividir en tipos de capa única e multicapa. Moitos concentradores de cianuro en China usan espesantes de 2-3 capas para a separación sólido-líquido e o lavado continuo a contracorrente. A solución preñada obtida é clarificada, filtrada e desoxixenada antes de ser enviada para a substitución do po de cinc. O barro de ouro obtido fúndese para obter dore (aliación de ouro - prata).

O papel do pretratamento alcalino

Engadir hidróxido de sodio para o pretratamento alcalino pode debilitar ou eliminar a influencia dos elementos nocivos no mineral, mellorar o ambiente de lixiviación e conseguir mellores resultados de lixiviación. Os minerais como a pirita, a esfalerita e a calcopirita presentes na mostra de mineral poden producir ións nocivos como Fe²⁺, Fe³⁺, S²⁻ e Cu²⁺. Se non se realiza un tratamento previo de adición de álcalis, estes ións nocivos consumirán unha gran cantidade de cianuro e osíxeno disolto durante a lixiviación do cianuro, o que dificulta seriamente a disolución do ouro e provoca unha diminución da taxa de lixiviación do ouro. Durante o pretratamento de adición de álcalis, o Cu²⁺ e o Zn²⁺ forman precipitados de hidróxido insoluble, e S²⁻ oxídase para formar SO₃ e SO₄²⁻, o que reduce o consumo de cianuro. Fe(OH)₃ forma unha película protectora superficial na superficie de minerais como a pirita, evitando a súa rápida oxidación e unha maior disolución, reducindo así o consumo de CN⁻.

A cantidade de cianuro de sodio necesaria para disolver o ouro

Os datos estatísticos indican que son necesarios aproximadamente 100 - 300 gramos de cianuro de sodio para disolver un gramo de ouro. Esta cantidade pode variar dependendo de múltiples factores, como o tipo de mineral, a finura das partículas de ouro e o método de lixiviación específico utilizado.

En conclusión, aínda que o uso de cianuro de sodio na disolución de ouro é un método eficaz, é fundamental prestar atención á seguridade e á protección ambiental debido á toxicidade do cianuro de sodio. Unhas medidas de seguridade rigorosas e un tratamento axeitado das solucións de residuos son esenciais para minimizar os impactos negativos na saúde humana e no medio ambiente.