Metoda wymywania puli złota: zakres zastosowania i przebieg procesu

Metoda ługowania złota w puli jest znana ze swojej prostoty obsługi, niskich nakładów inwestycyjnych w sprzęt i opłacalności, umożliwiając szybkie uruchomienie produkcji. Metoda ta wymaga jednak dużej ilości miejsca, ponieważ do przeprowadzenia procesu ługowania potrzebnych jest wiele puli. Ponadto, nie nadaje się ona do wszystkich rodzajów rud złota. Niniejszy artykuł przedstawia zakres zastosowania, przebieg procesu ługowania złota w puli, a także praktyczny przykład zastosowania.

Zakres zastosowania metody wymywania puli złota

Rudy złota odpowiednie do metody ługowania w basenie powinny spełniać jednocześnie trzy kryteria. Po pierwsze, cząstki złota powinny mieć drobny rozmiar rozproszenia. Po drugie, ruda powinna być niskiej lub bardzo niskiej jakości. Po trzecie, sama ruda powinna mieć słabą przepuszczalność. Na przykład rudy typu czapki z tlenku żelaza zawierające drobnoziarniste złoto i utlenione rudy żył kwarcowych z drobnoziarnistym złotem są wysoce odpowiednie do metody ługowania w basenie.

Współczynnik odzysku wzbogacenia metodą ługowania basenowego może osiągnąć 70-90%. W porównaniu z metodami ekstrakcji złota CIL i CIP, metoda ługowania basenowego charakteryzuje się niższymi kosztami, co czyni ją skutecznym rozwiązaniem w celu poprawy opłacalności ekonomicznej rud złota niskiej jakości. Ponadto jej prosta obsługa prowadzi do obniżenia kosztów pracy. Niemniej jednak metoda ługowania basenowego wiąże się ze stosunkowo wysokimi początkowymi kosztami budowy i wymaga długiego czasu ługowania. Wynika to z konieczności budowy basenów ługujących i basenów z jałową cieczą, zapewniając, że są one szczelne i zasadniczo suche. Następnie ruda jest umieszczana w basenie ługującym, a roztwór ługujący jest przygotowywany w basenie z jałową cieczą przed wpompowaniem do basenu ługującego w celu ługowania. Po pewnym czasie roztwór ciężarny jest odprowadzany w celu wyparcia.

Przepływ procesu metody wymywania puli złota

Wypłukiwanie puli złota odbywa się zazwyczaj w zbiornikach do wyługowywania perkolacyjnego. Zbiorniki te mogą być wykonane z drewna, żelaznych koryt lub cementu. Dno zbiornika jest płaskie lub lekko pochylone i może mieć kształt okrągły, prostokątny lub kwadratowy. Wewnątrz zbiornika instalowane jest fałszywe dno wykonane z perforowanych płyt kwasoodpornych. Na fałszywym dnie kładzie się tkaninę filtracyjną, a na tkaninie filtracyjnej umieszcza się kratkę wykonaną z drewnianych lub odpornych na korozję pasków metalowych. Podczas wyługowywania ruda jest ładowana do zbiornika, a środek wyługowujący jest dodawany od góry. Roztwór wyługowujący wypływa z dna fałszywego dna. Fałszywe dno służy do filtrowania i podtrzymywania rudy.

Proces ługowania w basenie przebiega następująco: Rudę zawierającą złoto, rozdrobnioną do określonej wielkości cząstek, ładuje się do zbiornika ługującego. Do namaczania dodaje się alkaliczny roztwór cyjanku , podczas którego złoto rozpuszcza się w roztworze. Po namoczeniu przez określony czas, gdy stężenie i gatunek cieczy spełnią wykryte wymagania, roztwór zawierający złoto (roztwór brzemienny) jest odprowadzany z dna zbiornika. Złoto odzyskuje się poprzez wypieranie płatkami cynku (proszkiem) ( można również zastosować adsorpcję na węglu aktywnym ). Pozostałość po ługowaniu poddaje się dekontaminacji przed jej usunięciem. Aby usunąć cyjanek z pozostałości po ługowaniu, można dodać substancje takie jak wodorosiarczyn sodu i siarczan miedzi.

Należy zauważyć, że czas potrzebny do wypłukiwania zbiornika perkolacyjnego zależy nie tylko od szybkości rozpuszczania rozpuszczalnika w minerałach, ale także od szybkości penetracji rozpuszczalnika przez warstwę materiału. Szybkość penetracji zależy głównie od takich czynników, jak wysokość załadowanego materiału, porowatość materiału, stopień zawartości mułu, lepkość środka wypłukującego i wrodzone właściwości samego materiału.