සෝඩියම් සයනයිඩ් සමඟ රන් ලෝපස් කාන්දු වීමේ කාර්යක්ෂමතාවයට බලපාන සාධක

රන් කැණීම් කර්මාන්තයේ දී, සයනයිඩ්කරණය භාවිතා කරන ක්රියාවලිය සෝඩියම් සයනයිඩ් ලෝපස් වලින් රත්රන් නිස්සාරණය කිරීම සඳහා බහුලව භාවිතා වේ. කෙසේ වෙතත්, මෙම ක්‍රියාවලියේ කාර්යක්ෂමතාවයට බොහෝ සාධක බලපෑම් කළ හැකිය. රත්රන් නිස්සාරණ ක්‍රියාවලිය ප්‍රශස්ත කිරීම, ප්‍රතිසාධන අනුපාත වැඩිදියුණු කිරීම සහ මෙහෙයුම් පිරිවැය අඩු කිරීම සඳහා මෙම සාධක අවබෝධ කර ගැනීම ඉතා වැදගත් වේ. මෙම ලිපියෙන් කාර්යක්ෂමතාවයට බලපාන ප්‍රධාන සාධක පිළිබඳව සොයා බලයි. රන් ලෝපස් සමඟ කාන්දු වීම සෝඩියම් සයනයිඩ්.

ලෝපස් ලක්ෂණ

ඛනිජ සංයුතිය

රන් ලෝපස් වල ඛනිජ සංයුතිය සයනීකරණය කිරීමේ ක්‍රියාවලියේදී සැලකිය යුතු කාර්යභාරයක් ඉටු කරයි. සමහර ඛනිජ ලවණ රන් කාන්දු වීමට අහිතකර බලපෑමක් ඇති කළ හැකිය. නිදසුනක් ලෙස, ලෝපස් වල ඇති තඹ, ආසනික්, ඇන්ටිමනි සහ බිස්මට් සයනයිඩ් පරිභෝජනය වැඩි කිරීමට හෝ පොහොරවල ඔක්සිජන් ක්ෂය කිරීමට හේතු විය හැකි අතර එමඟින් රන් කාන්දු වීමේ වේගය අඩු කරයි. තඹ ඛනිජ ඇති විට, තඹ සයනයිඩ් සමඟ ප්‍රතික්‍රියා කර තඹ-සයනයිඩ් සංකීර්ණ සෑදිය හැකි අතර, සයනයිඩ් විශාල ප්‍රමාණයක් පරිභෝජනය කරයි. ආසනික් සහිත ඛනිජ සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, ඒවා සයනයිඩ් ද්‍රාවණයේදී ඔක්සිකරණය වී, ඔක්සිජන් පරිභෝජනය කර රන් අංශු මතුපිට ආලේප කළ හැකි ආසනික් සංයෝග සෑදිය හැකි අතර, රන් සහ සයනයිඩ් අතර සම්බන්ධතාවයට බාධා කරයි. මීට අමතරව, ලෝපස් වල ඉහළ කාබන් අන්තර්ගතයක් තිබේ නම්, කාබන් දියවී ඇති රත්‍රන් අවශෝෂණය කර ගත හැකි අතර, වලිග වල රන් අලාභ ඇති වේ. මෙම ගැටළු අවම කිරීම සඳහා, මෙම හානිකර අපද්‍රව්‍යවල බලපෑම ඉවත් කිරීමට හෝ අඩු කිරීමට බැදීම හෝ පාවීම වැනි පූර්ව ප්‍රතිකාර ක්‍රම භාවිතා කළ හැකිය.

රන් අංශු ප්‍රමාණය

රන් අංශුවල ප්‍රමාණය කාන්දු වන කාලය සහ කාර්යක්ෂමතාවයට සෘජුවම බලපායි. රළු රන් අංශු (74μm ට වඩා විශාල) සයනයිඩ් සමඟ ප්‍රතික්‍රියා කිරීම සඳහා ලබා ගත හැකි කුඩා මතුපිට ප්‍රදේශය නිසා මන්දගාමී ද්‍රාවණ අනුපාතයක් ඇත. සයනීකරණය කිරීමේ ක්‍රියාවලියේදී, රන් අංශු ගංගු ඛනිජ වලින් ප්‍රමාණවත් ලෙස නිදහස් කර ඇති බව සහතික කිරීම අත්‍යවශ්‍ය වේ. මෙය සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා ලෝපස් සුදුසු සියුම් බවකට ඇඹරීම ඉතා වැදගත් වේ. අංශු ප්‍රමාණය අඩු කිරීමෙන්, වැඩි රන් මතුපිටක් නිරාවරණය වන අතර, සයනයිඩ් සමඟ ප්‍රතික්‍රියාවට පහසුකම් සපයයි. කෙසේ වෙතත්, අධික ලෙස ඇඹරීම වළක්වා ගත යුතුය, මන්ද එය වැඩි ශක්ති පරිභෝජනයක් සහ ඇඹරුම් උපකරණ ඇඳීම වැනි පිරිවැය වැඩි කිරීමට හේතු විය හැක. එපමණක් නොව, අධික ලෙස ඇඹරීම කාන්දු වීමේ ක්‍රියාවලියට බාධා කළ හැකි හෝ ඝන-ද්‍රව වෙන් කිරීමේ දුෂ්කරතාව වැඩි කළ හැකි සියුම් ගංගු ඛනිජ මුදා හැරීමට හේතු විය හැක. සියුම්-කැට සහිත රත්‍රන් සහිත ලෝපස් සඳහා, සුදුසු ඇඹරුම් සියුම් බවක් ලබා ගැනීම, සාමාන්‍යයෙන් යම් ප්‍රමාණයකට වඩා අඩු අංශු ඉහළ ප්‍රතිශතයක් (උදා: -38μm) සමඟ, කාන්දු වීමේ බලපෑම සැලකිය යුතු ලෙස වැඩිදියුණු කළ හැකිය.

ලෝපස් ව්‍යුහය සහ වයනය

ලෝපස් වල අභ්‍යන්තර ව්‍යුහය සහ වයනය ද සයනීකරණය කිරීමේ ක්‍රියාවලියට බලපෑම් කළ හැකිය. සියුම් ඇතුළත් කිරීම් හෝ කැප්සියුල කළ රත්‍රන් වැනි සංකීර්ණ ව්‍යුහයන් සහිත ලෝපස්, රත්‍රන් කාන්දු වීම සඳහා නිරාවරණය කිරීම සඳහා වඩාත් තීව්‍ර ඇඹරීම හෝ අතිරේක පූර්ව ප්‍රතිකාර පියවර අවශ්‍ය විය හැකිය. සිදුරු සහිත ලෝපස් සයනයිඩ් ද්‍රාවණය වඩාත් පහසුවෙන් විනිවිද යාමට ඉඩ සලසයි, කාන්දු වීමේ කාර්යක්ෂමතාව වැඩි කරයි. අනෙක් අතට, ඝන හෝ සංයුක්ත ලෝපස් සයනයිඩ් සහ ඔක්සිජන් විසරණය සීමා කළ හැකි අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මන්දගාමී කාන්දු වීමේ අනුපාත ඇති වේ. අන්වීක්ෂය වැනි ශිල්පීය ක්‍රම හරහා ලෝපස් ව්‍යුහය අවබෝධ කර ගැනීම වඩාත් ඵලදායී කාන්දු වීමේ උපාය මාර්ග සැලසුම් කිරීමට උපකාරී වේ.

කාන්දු වන කොන්දේසි

සයනයිඩ් සාන්ද්‍රණය

සාන්ද්රණය සෝඩියම් සයනයිඩ් කාන්දු වන ද්‍රාවණය තුළ තීරණාත්මක සාධකයකි. රත්‍රන් ද්‍රාවණ අනුපාතය මුලින් වැඩි වීමත් සමඟ රේඛීයව වැඩි වේ සයනයිඩ් සාන්ද්‍රණය උපරිම අගයක් කරා ළඟා වන තුරු. යම් සාන්ද්‍රණයකින් ඔබ්බට, සයනයිඩ් තවදුරටත් වැඩි වීම රන් ද්‍රාවණ අනුපාතය සැලකිය යුතු ලෙස වැඩිදියුණු නොකළ හැකි අතර අඩුවීමට පවා හේතු විය හැක. සාමාන්‍යයෙන්, රන් සයනීකරණයේදී, ද්‍රාවණයේ සයනයිඩ් අන්තර්ගතය 0.03% - 0.08% පරාසයක පවත්වා ගෙන යනු ලැබේ. සයනයිඩ් සාන්ද්‍රණය ඉතා අඩු වූ විට, රන් කාන්දු වීමේ බලපෑම දුර්වල වන අතර, කාන්දු වීමේ වේගය මන්දගාමී වන අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස දිගු කාන්දු වීමේ කාලයන් සහ පිරිවැය වැඩි වේ. අනෙක් අතට, අධික සයනයිඩ් ප්‍රමාණයක් අපද්‍රව්‍ය ඇති කරනවා පමණක් නොව, සයනයිඩ් හැසිරවීම සහ බැහැර කිරීම හා සම්බන්ධ පාරිසරික අවදානම ද වැඩි කරයි. එබැවින්, කාර්යක්ෂම රන් නිස්සාරණය සඳහා නිශ්චිත ලෝපස් ගුණාංග මත පදනම්ව ප්‍රශස්ත සයනයිඩ් සාන්ද්‍රණය තීරණය කිරීම අත්‍යවශ්‍ය වේ.

ඔක්සිජන් සාන්ද්රණය

සයනීකරණ ක්‍රියාවලියේදී රත්‍රන් ඔක්සිකරණය සඳහා ඔක්සිජන් අවශ්‍ය වේ. ඔක්සිජන් සාන්ද්‍රණය වැඩි වීමත් සමඟ රත්‍රන් ද්‍රාව්‍ය වීමේ අනුපාතය වැඩි වේ. බොහෝ සයනීකරණ ශාකවල වාතය සාමාන්‍යයෙන් ඔක්සිජන් ප්‍රභවය ලෙස භාවිතා කරයි. ද්‍රාවණයේ ඇති ඔක්සිජන් පොහොසත් කිරීමෙන් හෝ අධි පීඩන වාතනය සයනීකරණය භාවිතා කිරීමෙන් රත්‍රන් ද්‍රාවණය වැඩි දියුණු කළ හැකිය. කෙසේ වෙතත්, උෂ්ණත්වය ඉහළ යන විට, ද්‍රාවණයේ ඇති ඔක්සිජන් ද්‍රාව්‍යතාව සැලකිය යුතු ලෙස අඩු වේ. 100°C දී, ඔක්සිජන් ද්‍රාව්‍යතාව ශුන්‍යයට පහත වැටෙන අතර එමඟින් කාන්දු වීමේ ක්‍රියාවලිය නතර වේ. එබැවින්, උෂ්ණත්වය සහ කැළඹීම වැනි සාධක සැලකිල්ලට ගනිමින්, කාන්දු වන පොහොරවල සුදුසු ඔක්සිජන් සාන්ද්‍රණයක් පවත්වා ගැනීම, කාර්යක්ෂම රත්‍රන් කාන්දු වීම සහතික කිරීම සඳහා ඉතා වැදගත් වේ.

pH අගය

සයනීකරණය කිරීමේ ක්‍රියාවලිය සඳහා කාන්දු වන පල්ප් වල නිවැරදි pH අගය පවත්වා ගැනීම අත්‍යවශ්‍ය වේ. කාර්මික නිෂ්පාදනයේදී, පල්ප් වල pH අගය සාමාන්‍යයෙන් 10.0 - 11.0 අතර තබා ගනී. ආරක්ෂිත ක්ෂාරයක් ලෙස ක්‍රියා කිරීම සඳහා දෙහි බොහෝ විට සයනයිඩ් ද්‍රාවණයට එකතු කරනු ලැබේ. එය සයනයිඩ් ජල විච්ඡේදනය අඩු කිරීමට උපකාරී වන අතර, හයිඩ්‍රජන් සයනයිඩ් වායුව ලෙස සයනයිඩ් නැතිවීම අවම කරයි. ඊට අමතරව, දෙහි වලට ලෝපස් වල ආම්ලික ද්‍රව්‍ය උදාසීන කළ හැකි අතර පොහොරවල හානිකර අයන අවක්ෂේප කළ හැකි අතර, රන් ද්‍රාවණය සඳහා කදිම තත්වයන් නිර්මාණය කරයි. ක්ෂාරීයතාව ඉතා ඉහළ (pH > 12) හෝ ඉතා අඩු (pH < 9) නම්, රත්‍රන් කාන්දු වීමේ අනුපාතය අඩු වේ. ඉහළ ක්ෂාරීයතාව රත්‍රන් සහ සයනයිඩ් අතර ප්‍රතික්‍රියාව වළක්වන අතර, අඩු ක්ෂාරීයතාව සයනයිඩ් ජල විච්ඡේදනය වේගවත් කර එහි පරිභෝජනය වැඩි කළ හැකිය.

උෂ්ණත්වය

කාන්දු වීමේ ක්‍රියාවලියේ උෂ්ණත්වය රන් සයනීකරණය කෙරෙහි සංකීර්ණ බලපෑමක් ඇති කරයි. උෂ්ණත්වය ඉහළ යන විට, අයනවල ක්‍රියාකාරිත්වය වැඩි වන අතර, එය මුලින් රන් කාන්දු වීමේ වේගය වේගවත් කරයි. කෙසේ වෙතත්, ඉහළ උෂ්ණත්වයන් ද්‍රාවණයේ ඔක්සිජන් ද්‍රාව්‍යතාවයේ සැලකිය යුතු අඩුවීමක් ඇති කරයි. ඒ සමඟම, සයනයිඩ් වල ජල විච්ඡේදනය වැඩි වන අතර, මූලික ලෝහයේ ප්‍රතික්‍රියාව සයනයිඩ් වේගවත් වන අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සයනයිඩ් පරිභෝජනය වැඩි වේ. එපමණක් නොව, කැල්සියම් හයිඩ්‍රොක්සයිඩ් (එකතු කරන ලද දෙහි වලින්) ද්‍රාව්‍යතාව ඉහළ උෂ්ණත්වවලදී අඩු වන අතර එමඟින් පල්ප් වල pH අගය පහත වැටිය හැකිය. එබැවින්, බොහෝ රන් සයනීකරණය කිරීමේ ක්‍රියාවලීන් සඳහා, උෂ්ණත්වයේ මධ්‍යස්ථ වැඩිවීමක් යම් ප්‍රමාණයකට කාන්දු වීමේ අනුපාතය වැඩි දියුණු කළ හැකි වුවද, අධික උෂ්ණත්වය ප්‍රයෝජනවත් නොවේ. සාමාන්‍යයෙන්, සයනීකරණය බොහෝ විට පරිසර හෝ තරමක් ඉහළ උෂ්ණත්වවලදී සිදු කරනු ලබන අතර, නිශ්චිත ලෝපස් ලක්ෂණ සහ ක්‍රියාවලි තත්වයන් මත පදනම්ව ප්‍රශස්ත උෂ්ණත්වය තීරණය කළ යුතුය.

කාන්දු වන කාලය

අවශ්‍ය කාන්දු වන කාලය ලෝපස් වල ස්වභාවය, සයනීකරණය කිරීමේ ක්‍රමය සහ කාන්දු වන තත්වයන් වැනි විවිධ සාධක මත රඳා පවතී. කලවම් කරන ලද සයනීකරණය සඳහා, කාන්දු වන කාලය සාමාන්‍යයෙන් පැය 24 කට වඩා වැඩි වන අතර සමහර විට පැය 40 ක් හෝ ඊට වැඩි විය හැකිය. ටෙලුරයිඩ් රන් ලෝපස් කාන්දු වන අවස්ථාවක, එය පැය 72 ක් දක්වා ගත විය හැකිය. පර්කෝලේෂන් සයනීකරණය සඳහා, කාන්දු වන කාලය ඊටත් වඩා දිගු වන අතර බොහෝ විට දින පහකට වඩා වැඩි කාලයක් අවශ්‍ය වේ. කාන්දු වන කාලය ඉතා කෙටි නම්, රන් අංශු සම්පූර්ණයෙන්ම දිය නොවිය හැකි අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස අඩු ප්‍රතිසාධන අනුපාත ඇති වේ. අනෙක් අතට, කාන්දු වන කාලය ඉතා දිගු නම්, එය නිෂ්පාදන පිරිවැය වැඩි කරනවා පමණක් නොව, ලෝපස් වල වැඩි අපද්‍රව්‍ය විසුරුවා හැරීමට ද හේතු විය හැක, එය පසුව රන් ප්‍රතිසාධන ක්‍රියාවලියට බාධා කළ හැකිය. එබැවින්, කාර්යක්ෂම රන් නිස්සාරණය ලබා ගැනීම සඳහා පර්යේෂණාත්මක පර්යේෂණ සහ ක්‍රියාවලි ප්‍රශස්තිකරණය හරහා සුදුසු කාන්දු වන කාලය තීරණය කිරීම අවශ්‍ය වේ.

පොහොර සාන්ද්‍රණය

කාන්දු වන පොහොරවල සාන්ද්‍රණය සයනීකරණය කිරීමේ ක්‍රියාවලියේදී සංරචකවල විසරණ අනුපාතයට සෘජුවම බලපායි. ඉහළ පොහොර සාන්ද්‍රණයක් පොහොරවල දුස්ස්රාවිතතාවය වැඩි කරන අතර එය රන් අංශු වලට සයනයිඩ් සහ ඔක්සිජන් විසරණයට හිතකර නොවන අතර එමඟින් කාන්දු වීමේ කාර්යක්ෂමතාව අඩු කරයි. අනෙක් අතට, පොහොර සාන්ද්‍රණය ඉතා අඩු නම්, එය විසරණ තත්වයන් වැඩිදියුණු කළ හැකි වුවද, එය සයනයිඩ් සහ අනෙකුත් ප්‍රතික්‍රියාකාරක පරිභෝජනය වැඩි කරන අතර විශාල උපකරණ පරිමාවන් ද අවශ්‍ය වන අතර එමඟින් පිරිවැය වැඩි වේ. ලෝපස් වල ලක්ෂණ අනුව ප්‍රතිලාභ පරීක්ෂණ හරහා සුදුසු පොහොර සාන්ද්‍රණය තීරණය කළ යුතුය. අඩු මඩ සහ අඩු අපද්‍රව්‍ය සහිත ලෝපස් සඳහා, කාන්දු වීම සඳහා ඉහළ පොහොර සාන්ද්‍රණයක් (සාමාන්‍යයෙන් 40% - 50%) භාවිතා කළ හැකිය. සංකීර්ණ ඛනිජ සංයුති සහ ඉහළ මඩ අන්තර්ගතයක් සහිත ඛනිජ සඳහා, අඩු පොහොර සාන්ද්‍රණයක් (25% පමණ) බොහෝ විට අවශ්‍ය වේ.

වෙනත් සාධක

පොහොරවල අපිරිසිදු ද්‍රව්‍ය පැවතීම

ලෝපස් වලම ඇති හානිකර ඛනිජ වලට අමතරව, කාන්දු වන පොහොරවල ඇති අනෙකුත් අපද්‍රව්‍ය ද සයනීකරණය කිරීමේ ක්‍රියාවලියට බලපෑ හැකිය. නිදසුනක් ලෙස, විශේෂයෙන් ඉහළ මැටි අන්තර්ගතයක් ඇති සියුම් ගැංගු අංශු, පොහොරවල දුස්ස්රාවිතතාවය වැඩි කළ හැකි අතර, සයනයිඩ් සහ ඔක්සිජන් චලනයට බාධා කරයි. මෙම සියුම් අංශු සයනයිඩ් අවශෝෂණය කර, රන් කාන්දු වීම සඳහා එහි ඵලදායී සාන්ද්‍රණය අඩු කරයි. තවද, පොහොරවල ඇතැම් බැර ලෝහ අයන තිබේ නම්, ඒවා සයනයිඩ් සමඟ ප්‍රතික්‍රියා කර සංකීර්ණ සෑදිය හැකිය, සයනයිඩ් පරිභෝජනය කර රන් කාන්දු වන ප්‍රතික්‍රියාවට බාධා කරයි. මෙම අපද්‍රව්‍ය ඉවත් කිරීමට හෝ අඩු කිරීමට පොහොර නිතිපතා නිරීක්ෂණය කිරීම සහ සුදුසු පූර්ව ප්‍රතිකාර කිරීම සයනීකරණය කාර්යක්ෂමතාව වැඩි දියුණු කිරීමට උපකාරී වේ.

කැළඹීම සහ මිශ්‍ර කිරීම

සයනයිඩ්, ඔක්සිජන් සහ ලෝපස් අංශු ඒකාකාරව බෙදා හැරීම සහතික කිරීම සඳහා කාන්දු වන පොහොර නිසි ලෙස කැළඹීම සහ මිශ්‍ර කිරීම අත්‍යවශ්‍ය වේ. කැළඹීම ප්‍රතික්‍රියාකාරක වඩාත් ඵලදායී ලෙස සම්බන්ධ කිරීමට උපකාරී වන අතර, ප්‍රතික්‍රියා අනුපාතය වැඩි දියුණු කරයි. ප්‍රමාණවත් කැළඹීමක් හේතුවෙන් දේශීය සාන්ද්‍රණ අනුක්‍රමණ ඇති විය හැකි අතර, පොහොරවල සමහර ප්‍රදේශවල ප්‍රමාණවත් සයනයිඩ් හෝ ඔක්සිජන් නොමැති අතර එය අසම්පූර්ණ රන් කාන්දු වීමට හේතු වේ. කෙසේ වෙතත්, අධික ලෙස දැඩි කැළඹීම උපකරණ අධික ලෙස ගෙවී යාමට හේතු විය හැකි අතර පොහොරවල පෙන සෑදීමට ද හේතු විය හැක, එය කාන්දු වන ක්‍රියාවලියට බලපෑ හැකිය. එබැවින්, නිශ්චිත ක්‍රියාවලි අවශ්‍යතා අනුව උද්ඝෝෂණ වේගය සහ තීව්‍රතාවය ප්‍රශස්ත කිරීම කාර්යක්ෂම රන් සයනීකරණය සඳහා වැදගත් වේ.

නිගමනයක් ලෙස, සෝඩියම් සයනයිඩ් සමඟ රන් ලෝපස් කාන්දු වීමේ කාර්යක්ෂමතාවයට ලෝපස් ලක්ෂණ, කාන්දු වන තත්වයන් සහ අනෙකුත් මෙහෙයුම් පරාමිතීන් ඇතුළු සාධක රාශියක් බලපායි. මෙම සාධක ප්‍රවේශමෙන් සලකා බලා ප්‍රශස්ත කිරීමෙන්, පතල් සමාගම්වලට රන් ප්‍රතිසාධන අනුපාතය වැඩිදියුණු කිරීමට, පිරිවැය අඩු කිරීමට සහ සයනීකරණය කිරීමේ ක්‍රියාවලියේ පාරිසරික බලපෑම අවම කිරීමට හැකිය.