Sülfürlü Cevherlerin Yüzeyinden Siyanürün Giderilmesine Yönelik Yöntemler ve İşlemler

Siyanürleme liçleme, altın madenciliği sektöründe yaygın olarak kullanılan bir işlemdir. Bununla birlikte, siyanürleme liçleme atıkları genellikle önemli zorluklar yaratır. Bu atıklar tipik olarak düşük konsantrasyonlu siyanürler , çıkarılmamış altın ve gümüşün yanı sıra kalkopirit ve pirit gibi taşıyıcı mineraller içerir. Bu atıklardaki sülfür cevherlerinin yüzeyleri, siyanürleme işlemi sırasında sodyum siyanür tarafından inhibe edilir . Cevher kalitesi düşük ve siyanür konsantrasyonu aşırı yüksek olmasa da, atıkların büyük hacmi onları önemli bir sorun haline getirir.

Günümüzde siyanürleme liç atıklarının arıtımı için yaygın olarak kullanılan üç farklı yöntem bulunmaktadır: asit aktivasyonu, oksidan aktivasyonu ve bakır tuzu arıtımı.

Asit Aktivasyon Yöntemi

Asit aktivasyon yöntemi, artıkları aktive etmek için sülfürik asit veya oksalik asit eklemeyi içerir. Bu yöntem artıkları etkili bir şekilde aktive edebilse de, birkaç dezavantajı vardır. İlk olarak, toksik ve zararlı hidrojen siyanür gazı üretmeye eğilimlidir. Geri kazanılan hidrojen siyanür gazı tekrar kullanılabilmesine rağmen, işlem yüksek risk taşır. İkinci olarak, asidik ortam ekipman ve boru hatlarını kolayca aşındırabilir ve bu da yüksek seviyede korozyon önleyici önlemler gerektirir.

Oksidan Aktivasyon Yöntemi

Oksidan aktivasyon yönteminde, atıkları aktive etmek için hidrojen peroksit veya hipoklorit eklenir. Ancak, oksidanın dozajını tam olarak kontrol etmek zordur. Biraz fazla miktarlar sülfürlü cevherleri okside ederek geri kazanılabilirliklerini azaltabilir. Dahası, birçok oksidan insan vücudu için aşındırıcıdır ve işçilerin sağlığı için potansiyel bir tehdit oluşturur.

Bakır - Tuz Arıtma Yöntemi

Bakır - tuz arıtma yöntemi, atıkları aktive etmek için bakır sülfat veya demir tuzları gibi inorganik tuzlar kullanır. Bununla birlikte, çevre düzenlemeleri atık suda bakır iyonlarının deşarjı için katı gerekliliklere sahiptir. Ek olarak, bakır iyonları sfalerit ve pirit için aktivatörlerdir. Bu nedenle, bu yöntem hem sfalerit hem de pirit içeren siyanürleme atıkları için uygun değildir ve çevre dostu değildir.

Sonuç olarak, siyanürleme liç atıklarının arıtımı karmaşık bir dizi zorluk sunmaktadır. Nispeten düşük siyanür içeriğine rağmen, yüksek yatırım maliyetleri ve sıkı güvenlik ve çevre gereklilikleri yeni, daha etkili ve sürdürülebilir arıtma yöntemlerinin araştırılmasını gerekli kılmaktadır. Bu, potansiyel olarak mevcut tekniklerin bir kombinasyonunu veya bu atıklarla ilişkili çevresel ve ekonomik endişeleri ele almak için tamamen yeni yaklaşımların geliştirilmesini içerebilir.