Pêvajoya bikaranîna sodyûm tîosulfatê di dermankirina jehrîbûna sîyanûr de çi ye?

Jehrîbûna bi sîyanûrê rewşeke cidî û jiyanê tehdît dike ku hewceyê alîkariya bijîşkî ya tavilê ye. Sodyûm tîyosulfat yek ji dermanên sereke ye ku di dermankirina Jehrkirina SiyanidêEv gotar dê pêvajoya berfireh a çawaniya vekolînê bike Sodyum Thiosulfate ji bo kêmkirina bandorên siyanur.

Têgihîştina Jehrîbûna Sîyanûrê

Sîyanûr madeyek pir jehrîn e. Dema ku dikeve laş, zû dibe îyonên sîyanûr (CN⁻). Van îyonan ji bo îyona ferîk (Fe³⁺) di sîtokrom oksîdazê de, enzîmek girîng ji bo nefesgirtina hucreyî, xwedî eleqeyek bilind in. Bi girêdana bi sîtokrom oksîdazê re, sîyanûr zincîra veguhastina elektronan asteng dike, û rê li ber hucreyan digire ku oksîjenê bi bandor bikar bînin. Di encamê de, hucre nikarin adenozîn trîfosfat (ATP), pereyê enerjiyê yê hucreyê, hilberînin, û ev yek dibe sedema mirina bilez a hucreyê. Nîşaneyên jehrîbûna sîyanûrê dikarin serêş, gêjbûn, nefesgirtina bilez, dilxelandin, vereşîn, û di rewşên giran de, windakirina hişmendiyê, krîz û mirin bin.

Rola Sodyûm Tîosulfatê di Dermankirinê de

Mekrîzma Çalakiyê

Sodyûm tîyosulfat wekî donorek sulfur tevdigere. Di hebûna enzîma rodanese de, ku di kezeb û tevnên din de heye, sodyûm tîyosulfat bi îyonên sîyanûr re reaksiyonê dike. Atoma sulfur ji sodyûm tîyosulfat vediguhezîne îyona sîyanûr, û ew vediguherîne tîyosîyanat (SCN⁻). Tîyosîyanat ji sîyanûrê pir kêmtir jehrîn e û dikare bi ewlehî bi rêya gurçikan ji laş were derxistin.

Reaksiyona kîmyewî dikare wiha were temsîlkirin:

CN- + Na₂S2O3 → SCN- + Na2SO3

Ev pêvajoya veguherînê dibe alîkar ku rêjeya îyonên sîyanûr ên jehrîn di laş de kêm bibe, û rê bide ku nefesgirtina normal a hucreyî ji nû ve dest pê bike.

Birêvebirin di Dermankirinê de

Dema dermankirina jehrîbûna sîyanûr, bi gelemperî sodyûm tîyosulfat bi rêya damaran tê dayîn. Di mezinan de, doza destpêkê ya hevpar 12.5 - 25 gram e (bi gelemperî wekî çareseriyek 25% - 50%). Piştî vê yekê, li gorî giraniya jehrîbûnê û bersiva nexweş, dozên din jî li gorî hewcedariyê têne dayîn. Mînakî, di hin rewşan de, dozek duyemîn a 25 - 50 gram (çareseriya 50%) dikare were dayîn, an jî doz dikare li gorî giraniya laşê nexweş bi 0.5 - 1 gram ji bo her kîloyek giraniya laş were hesibandin.

Li zarokan, doz li gorî giraniya laş tê hesibandin, bi gelemperî 250-500 mîlîgram serê kîlogramê ye. Derman hêdî hêdî tê dayîn da ku ji bandorên alî yên potansiyel ên wekî hîpotansiyon (tansiyona nizm) dûr bikevin, ku heke pir zû were derzîkirin dikare çêbibe.

Tevlîhevkirina bi Tedawiyên din re

Sodyûm tîyosulfat gelek caran bi dermankirinên din re ji bo jehrîbûna bi siyanûr tê bikar anîn. Yek ji kombînasyonên herî gelemperî bi nîtrîtan re ye, wek sodyûm nîtrît an amîl nîtrît. Nîtrît bi veguherandina hemoglobînê bo methemoglobînê dixebitin. Methemoglobîn ji sîtokrom oksîdazê afînasyonek bilindtir ji bo îyonên siyanûr heye. Ji ber vê yekê, dema ku methemoglobîn di laş de çêdibe, îyonên siyanûr bi tercîhî pê ve girêdidin, sîtokrom oksîdaz berdidin û dihêle ku nefesgirtina hucreyî ji nû ve dest pê bike. Lêbelê, kompleksa siyanûr-metemoglobîn nisbeten nearam e, û siyanûr dikare bi demê re vegere nav xwînê. Li vir e ku sodyûm tîyosulfat tê de. Bi veguherandina siyanûra ku ji siyanûr-metemoglobînê tê berdan bo tîyosîyanatê, sodyûm tîyosulfat çareseriyek demdirêjtir peyda dike da ku siyanûr ji laş were derxistin.

Ji bilî nîtrîtan, dermankirinên din ên piştgirî jî têne peyda kirin. Ev dikarin terapiya oksîjena bi herikîna bilind ji bo baştirkirina radestkirina oksîjenê bo tevnvîsan, û her weha tedbîrên ji bo birêvebirina nîşanan wekî krîz, hîpotansiyon, û nehevsengiya asîd-baz ku pir caran bi jehrîbûna siyanûr re têne, di nav xwe de bigirin.

Çavdêrîkirin û Şopandin

Piştî bikaranîna sodyûm tîyosûlfat û dermankirinên din ji bo jehrîbûna bi sîyanûr, pêdivî ye ku nexweş bi baldarî werin şopandin. Pêşkêşkerên lênerîna tenduristiyê dê nîşanên girîng ên wekî rêjeya lêdana dil, tansiyona xwînê, rêjeya nefesgirtinê û têrbûna oksîjenê bi rêkûpêk kontrol bikin. Ji bo pîvandina asta sîyanûr, tîyosîyanat û nîşankerên zirara tevnê, dibe ku testên xwînê werin kirin. Wekî din, rewşa neurolojîk a nexweş dê bi baldarî were şopandin, ji ber ku jehrîbûna bi sîyanûr dikare zirarên girîng bide pergala demarî ya navendî.

Lênêrîna şopandinê jî girîng e. Her çend nexweş di destpêkê de baş xuya bike jî, dibe ku bandorên demdirêj ên wekî kêmasiyên neurolojîk an zirara organan hebin. Ji bo misogerkirina encama çêtirîn ji bo nexweş, dibe ku muayeneyên birêkûpêk û tedbîrên rehabîlîtasyonê yên guncaw hewce bin.

Di encamê de, sodyûm tîyosulfat di dermankirina jehrîbûna ji ber sîyanûrê de roleke girîng dilîze, bi veguherandina îyonên sîyanûrê yên pir jehrî bo tîyosîyanata kêm jehrî. Bikaranîna wê, digel dermankirinên din û çavdêriya rast, dikare şansên jiyan û başbûnê ji bo nexweşên ku ji jehrîbûna ji ber sîyanûrê dikişînin bi girîngî baştir bike.